De uitgestelde snuisterijtjes

“Wat een hoop trammelant en toestanden meer”,
dat is nogal een zin die flink binnenkomt!
Als iemand dat uitspreekt dan is er wat loos en is er niet zomaar iets kleins aan de hand.
Nou kende ik vroeger iemand die deze zin bijna dagelijks uitsprak. De eerste keer maakte dat indruk en hing ik aan haar lippen door deze machtige zin maar al gauw bleek dat zij het gewoon interessant vond en deze gebruikte bij pietluttige voorvalletjes.
Bij een gebeurtenis waar ik of een ander, gewoon de woorden “dat was jammer” of
“dat was vervelend”, zouden gebruiken.
Het werd haar gewoonte en al snel ging die zin, het ene oor in en het andere oor weer uit.

 

 

Als ik de huiskamer poets en een doekje over mijn ladekast met snuisterijen haal, dan lijkt deze kast verdrietig. De lades zitten nog vol met anekdotes die mijn trouwe lezers zouden kunnen lezen maar zolang ik niet een la open, komt er geen snuisterijtje op mijn blog.
Steeds als ik in de buurt van mijn kast sta, hoor ik een stemmetje die mij aanspoort om een verhaal eruit te halen maar het gaat niet..…

Het is al juli en mijn laatste blogverhaal was in december. Toen heb ik mijn lezers een goed nieuwjaar gewenst maar vooral en oprecht een gezond jaar!
Daarna bleef het stil. Ik had niet verwacht dat ikzelf allerlei gezondheidsklachten zou krijgen. Ik kon niet zo lang achter de laptop zitten want ik had erge last van mijn heup. Een steeds terugkerende last, die ik over had gehouden na een malle sprint toen ik vergeten was dat ik geen jonge hinde meer ben.
Een tijd daarna kreeg ik een ontsteking in mijn rechterarm. Die pijn straalde uit naar mijn pols en hand. Het was onmogelijk om een snuisterijtje te typen.
Zelfs mijn vingerkootjes waren verkrampt. Ik wilde, dat als ik mijn hand hard naar beneden zou zwaaien, de pijn er dan door mijn vingertoppen uit zou zwiepen. Was dat maar waar. Mijn rechterhand was oververmoeid en hoewel ik linkshandig ben besefte ik dat ik toch ook nog best veel doe met mijn rechterhand. Ik moest mijn arm echt ontzien en dat betekende dat ik ook minder mijn mobiele telefoon moest gebruiken. Dat was vervelend; weinig tot niet op WhatsApp en op Twitter. Lezen kon wel maar zelfs dan was mijn telefoon te zwaar om vast te houden. Ik moest echt op mijn houding gaan letten en legde steeds mijn telefoon en hand te rusten op een kussen op schoot.
De pijn werd iets draaglijker en ik dacht na over een gedichtje voor op mijn blog.

Ondertussen had ik een brief van het bevolkingsonderzoek voor darmkanker ontvangen.
Gezien mijn leeftijd was dit de eerste keer dat ik daaraan mee kon doen. Dat deed ik maar vond het wel spannend.
Ik was erg geschrokken van de uitslag, niet verwacht dat het niet goed zou zijn.
Er stonden zelfs al datums gepland voor een gesprek in het ziekenhuis en voor een kijkoperatie. Ook de chemische poeders, ter voorbereiding thuis, stonden al klaar.
Ik sliep slecht en dit was een zenuwslopende tijd. Ik kon nergens anders meer aan denken.
Jaren geleden ben ik genezen van blaaskanker en nu dit. Darmkanker? Het zou toch niet waar zijn!?, spookte het constant door mijn hoofd.

Op de dag zelf, voor het darmonderzoek en tevens kijkoperatie, was ik nog steeds zenuwachtig. En de inname van de poeders vermengd met vele liters water, leek bij de eerste slokken lekkere citroenlimonade maar daarna griezelde ik van die vette substantie.
Ik voelde me een klein zielig musje toen ik het ziekenhuis instapte maar nadat een meelevend team me op mijn gemak had gesteld en ik het onderzoek, ondanks het roesje, helemaal mee kon volgen op een scherm, veranderde ik in een Andescondor vogel.
De boosdoener in mijn darmen was een poliep, deze werd meteen weggehaald.
En er zaten ontstekinkjes en divertikels. Dat zijn goedaardige uitstulpingen maar kunnen wel last bezorgen.

Voor de uitslag van de poliep, of deze goed of kwaadaardig was, moest ik terug naar het ziekenhuis. Dat was pas tien dagen later. Je zou denken dat dát dan nare zenuwslopende dagen zijn maar wonder boven wonder was ik toen juist niet zenuwachtig en sliep ik goed.
En de uitslag bleek goed, wat een enorme opluchting!
Vanaf de brief tot aan het onderzoek was het vreselijk geweest.
Nu viel er een grote last van mij af.

Ik had enorm veel energie en de tijd die ik verspild had met piekeren kon ik wel eens in gaan halen, dacht ik.
Ik propte mijn dagen vol met bezigheden en was vastbesloten om mijn ladekast te laten lachen en een gedicht te typen maar ik kreeg een ontsteking aan mijn oog.
Op Twitter grapte ik naar mijn volgers, ‘Ik zie jullie maar half’, maar het bleek echt lastig om tweets te kunnen lezen, laat staan iets te typen op mijn site.
Mijn ooglid was dik en zonder te overdrijven hing er ook een enorme kwab onder mijn oog. Vocht dat niet weg kon door een verstopte klier. Een opgezet bultje kraste over mijn oog, tranend en vermoeiend. Mijn huisarts haalde de spanning van het bultje af, door er met een naald enkele keren in te prikken en de kwab slonk direct. Goed schoonhouden, spoelen en deppen met kompressen van kamillethee, was haar advies. Als waarschuwing kreeg ik mee dat het ook chronisch kon worden en ze had gelijk, het kwam weer terug na een maand en later na twee maanden weer.

Ik vond het eigenlijk wel welletjes al die gezondheidsklachten en in die maanden was ik ook nog eens zo moe, niet gewoon moe maar oververmoeid. Dat kwam niet door mijn oog maar door alle mankementen bij elkaar. Ik deed alleen wat echt nodig was en verder kwam er niks uit mijn handen. Soms overviel me het hyperventileren en meestal was ik erg onrustig en had nergens zin in. Met een trillerig lijf en veel hoofdpijn schoot het in mijn gedachten dat ooit zo mijn burn-out was begonnen. Ik schrok van die gedachten want ik had mezelf beloofd om dat nooit meer te laten gebeuren. Dit was een seintje waar ik iets mee moest gaan doen.
Ik volgde de tips en handvatten die ik toentertijd had gekregen bij terugvallen.
Mijn innerlijke batterij moest opgeladen worden met een extra buffer voor tegenslagen.
Rust pakken en veel dingen gaan doen die energie geven. Meer ontspannen dan inspannen.

Ik voelde me steeds beter worden; fijne, kleine, blije dingen beleven, die groots uitpakte:
De kinderen die me een bezoekje brengen, een drankje in de zon op een terrasje met manlief of wandelen en fietsen, genieten van alles wat groeit en bloeit in mijn tuin en daarbuiten, het leuke contact op social media, een ijsje gaan eten, naar een braderie, een dagje sauna, uit lunchen, met een vriendin gaan shoppen of visite met vrienden en och nog zoveel meer.
Door deze ontspannen afwisseling met daarnaast drukke dagen met verplichte afspraken en het huishouden, kwam ik weer in balans. Ik had zin en maakte tijd om weer een snuisterijtje te schrijven. Er waren mensen die het opvielen dat ik al zo lang niets meer had geplaatst.
In plaats van het gedicht vond ik het beter om mijn verhaal te vertellen waarom mijn lezers al die tijd niets meer hebben gelezen op mijn site. Ik opende mijn laptop en typte enkele zinnen en pats!, de laptop hield ermee op en was niet meer aan de praat te krijgen.
De batterij was kapot. Dat was vervelend maar ik was blij dat het niet mijn innerlijke batterij was, deze keer.

 

Het is nu juli, zes maanden kwam er geen snuisterijtje uit mijn ladekast maar hier ben ik weer, goed in mijn vel.
In een half jaar was er toch heel wat loos en terugkijkend hebben de zorgen dat er eventueel weer kanker in mijn lijf zou sluipen me het meest aangegrepen.
Al met al zeg ik niet,
“wat jammer, wat vervelend” maar volmondig en zonder interessant te doen:
“Wat een hoop trammelant en toestanden meer!”

 

 

Hiltje

 

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

14 reacties op De uitgestelde snuisterijtjes

  1. Paul Slijpen zegt:

    Dit is een snuisterij uit een beladen kast. Jeetje Hiltje wat jij allemaal hebt moeten doorstaan. Maar het kenmerkt jou hoe je de ene na de andere tegenslag het hoofd hebt geboden. Een en al positiviteit!

    • gewoonhiltje zegt:

      Allereerst waardeer ik het zeer dat je tijd nam om mijn verhaal te lezen én een reactie te schrijven.
      Jij hebt wel even andere ‘bezigheden’ aan je hoofd….
      En ondanks dit onderwerp tover je me een glimlach, ja want dit is Paul, woordspelingen ben jij goed in. Beladen kast, daar kom ik niet op.
      De eerste keer dat ik om beladen moet lachen 🙂
      En verder, positiviteit, die karaktereigenschap draag jij ook. Het heelt/helpt men er doorheen. Op naar een beter half jaar, ook voor jou.
      Dankjewel!

  2. ninipralini zegt:

    Een mens maakt wat mee, en niet altijd prettige dingen. Sommige dingen heb ik gelezen, andere niet.. Tja soms ben je teveel met jezelf bezig.
    Altijd angstig zo’n uitslag van een darmonderzoek, ik weet het, ik was ook de klos..
    Wachten, dat wachten is helemaal niet fijn. Maar goed om te lezen dat het weer goed gaat, of de goede kant op gaat.
    Lieve Hiltje, je hebt altijd zoveel aandacht voor anderen, zorg goed voor jezelf en op naar het volgende snuisterijtje. En eentje hopelijk zonder zorgen 🍀

    • gewoonhiltje zegt:

      Een mens is kwetsbaar, daar weet jij alles van, Nini. Ik begrijp heel goed dat je niet alles meekrijgt wat een ander bezig houdt.
      Je hebt zelf het nodige op je bordje (gehad) ! En ik vind dat jij ook altijd aandacht hebt voor anderen.
      Tot tweets weer en geen probleem als je niet alles van een ander kan bijhouden, jijzelf bent het belangrijkste ❤
      Dankjewel voor jouw reactie.

  3. miek zegt:

    krijg net de tweet te lezen dat er een nieuw snuisterijtje is en hoewel ik al met één been in bed stond ben ik direct achter de laptop gekropen, ……mijn mond viel steeds verder open naarmate ik meer en meer las, allemachtig meis, wat een narigheid heb je allemaal meegemaakt, dat is geen trammelant maar een regelrechte ramp! Knap dart je de moed niet opgaf en fijn dat je t nu kunt afsluiten, ik zal noooooit meer zeuren om een snuisterijtje want ik weet nu, geen bericht is slecht bericht, en snuisterijtjes zijn voor de goede tijden! Dank je voor weer een openhartig verhaal uit je laatje en blijf gezond!

    • gewoonhiltje zegt:

      Maar Miek toch, je lag al bijna in bed en toen tóch nog mijn ladekast geopend! Dat vind ik een boel eer; het had ook kunnen wachten…
      Om lekker te slapen, knorren, tjilpen en pitten 🙂 🙂
      Jij bent echt een trouwe lezer van me! Ontzettend lief en waardeer ik zeer. Ja jij was het die steeds op mijn snuisterijtje wachtte maar zeker niet opdringend en zeuren vind ik sowieso niet. Dankjewel voor jouw reactie, zowel op Twitter als hier.
      Geen bericht kan ook een goed bericht zijn maar ik ga zeker voor een beter half jaar met het tegenovergestelde aan nieuwe gedichtjes en verhalen.
      Nogmaals dank, ja ik beloof het, jij ook hè, de paden op de lanen in voor pareltjes van foto’s ❤

  4. ineke zegt:

    Tjee, wat heb jij veel mee moeten maken , het een nog niet voorbij of het andere kwam er al weer aan . En dan te lezen hoe positief je nu weer bent Respect voor jou en ontzettend fijn om te lezen dat het weer de goeie kant op gaat .
    Maar pas vooral goed op jezelf , neem op tijd je rust .
    Wens je heel veel zonneschijn en geluk toe .
    Lieve Groet Ineke

    l

    • gewoonhiltje zegt:

      Er kwam inderdaad wel veel van het één na het ander achter elkaar. Een mens is kwetsbaar maar heeft niet iedere huisje zijn kruisje…
      Ik ga voor een beter half jaar maar geniet alweer volop. Ik let goed op dat ik afwissel en er komen veel fijne dingen op mijn pad.
      Dankjewel voor jouw reactie en ik wens je een fijne zomer, lieve Ineke 🙂

  5. Wat een heftig en eerlijk verhaal, sommige dingen heb ik in meegeleefd , soms zijn er dingen aan mij voorbij ge gaan,door mijn eigen zorgen, Gaat niet meer gebeuren, minder zeuren en meer aandacht aan jou als trouwe volger besteden.
    Groetjes Hugo

    • gewoonhiltje zegt:

      Ja je hebt zeker meegeleefd Hugo. Dat heb ik gemerkt en ontvangen. Fijne volger ben je en altijd attent voor mij en je andere volgers. Ik lees het dagelijks. En ik vind het heel logisch dat je niet alles meekrijgt; daar is geen beginnen aan. En zeker niet met jouw zorgen en zorgen voor
      en ik zeg dwingend “Die gaan voor.” Ik wil je er ook op wijzen dat jij zeker niet zeurt. Blijf gewoon zoals je bent en tweet zoals je gewend bent want daardoor ben ik je ook gaan volgen. In real life eerst, dat is het belangrijkste en dan pas de rest. Dat is niet egoïstisch.
      Groetjes terug en dankjewel voor jouw reactie.

  6. Annette zegt:

    Wauw, zeker een hoop trammelant en toestanden! Maar wat een veerkracht heb jij en hoe positief sta je in het leven, ondanks dat het gewoon flink tegen kan zitten. Daar heb ik diepe bewondering voor. Je hebt zeker heel veel meegemaakt in het half jaar, slechts in een half jaar tijd.
    Wat fijn dat je weer goed in je vel zit en nog altijd zo’n fijne manier van vertellen hebt en die nu weer met ons kan delen. Gelukkig weer volle kracht vooruit♥ na een hele hoop trammelant en toestanden. Trammelant en toestanden krijgen jou er niet onder gelukkig. ♥

    • gewoonhiltje zegt:

      In mijn hele leven komen al kleine en grote mankementen voor. Dat ik er steeds sterker uit kom is een geluk maar dank ik ook aan de opvoeding van mijn ouders. Positief zijn en opgewekt, wint! 🙂 Dankjewel voor jouw compliment, Annette ❤ Ik was niet meer van plan om ooit weer de zin: "Een hoop trammelant en toestanden meer", uit te spreken en ga nu vóór een beter half jaar. Ja ik zit goed in mijn vel en geniet 🙂

  7. Jos zegt:

    Een heftig tijd heb je achter de rug maar het belangrijkste is dat het achter de rug is. Aan alles merk ik dat je er telkens weer bovenop komt en dat kenmerkt jouw doorzettingsvermogen en positieve instelling 👍 Fijn om weer een snuisterij van je te lezen, welkom terug 🤗

    • gewoonhiltje zegt:

      Het was spannend voor ons. Fijn dat je er voor me bent maar vooral voor me was rondom dat ziekenhuis gebeuren en me steunde en aanmoedigde.
      Dankjewel voor jouw lieve reactie ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s