De kaneel die een dromedaris blijkt te zijn

De kerstversiering vroeger, in het ouderlijk huis, was heel anders dan nu in mijn huis.
Ik denk aan de papieren opengevouwen kerstklokken en aan de kaarslampjes in de boom.
Er was zoveel méér anders dan tegenwoordig maar wat me het meest is bijgebleven; het houten kerststalletje door mijn vader gemaakt en de beeldjes die wij hadden.
Het stalletje was een soort huisje waarvan de voorkant open was en het had een schuin dak. De vloer liep opzij door naar buiten als een uitbouw zonder dak, een soort veranda.
De beeldjes leken van steen maar waren van rubber.
Als het doosje, waarin deze beeldjes zaten, uitgepakt werd dan zat ik er met mijn neus bovenop. Bovenin lag een zakje met stro en daaronder allemaal proppen van servetten.
Het was steeds een verrassing welk figuurtje er tevoorschijn zou komen.
Omdat de beeldjes niet konden breken mocht ik mijn moeder meehelpen met uitpakken.
Zij gaf ieder een plaats en ik mocht als laatste kindje Jezus in het kribje leggen.
Ik vond de kaneel het leukste, omdat die het grootste was.
“Kameel”, verbeterde mijn moeder mij. “Ka-mmmm-eel.” Ik bleef kaneel zeggen en het heeft een tijd geduurd voordat ik de kaneel, kameel ging noemen.

Toen ik geen peuter-Hiltje meer was mocht ik de kerstjaren daarna helemaal alleen de kerststal inrichten. Ik kreeg van mijn moeder de vrije hand en zou bijna alles en iedereen een ander plekje gaan geven in en rondom het kerststalletje.
Het stro legde ik zowel op de bodem in het huisje als op de verandavloer want de os en de ezel, alle schaapjes en het hondje hadden het ook koud. Jozef, Maria en het kindje plaatste ik op dezelfde plek als mijn moeder deed, in het huisje. Maar de man met de fluit mocht er ook bij, dat vond ik wel gezellig. Ik stelde me voor dat hij wel een mooi slaapliedje floot voor het kindeke.
Er was ook nog een jongen met een hoed, ik denk een herder en nog twee mannen waarvan ik nooit begrepen heb wie dat waren. Die moesten maar buiten op de veranda.
En dan waren er nog de drie koningen. Deze zette ik samen met de kaneel een eindje verder van het stalletje vandaan. Ze deden nog even niet mee en zouden geschenken brengen.
En de engel, die hing ik voor aan het schuine dakje.

Op school had de juffrouw het kerstverhaal verteld en thuisgekomen had ik meteen de os en de ezel van de veranda weggehaald en achter bij het hoofdje van Jezus neergezet; ze hielden nu het kindje warm door hun adem. Het werd daardoor wel druk in het huisje en de man met de fluit stuurde ik naar buiten.
De kaneel was omgevallen en bleef vallen, zelfs als ik zijn poten uit elkaar trok in de split dan veerden ze weer terug. Ik besloot om hem op de veranda te zetten, leunend tegen de achterwand voordat hij helemaal door zijn flexibele hoeven zou zakken.
Omdat de kaneel zo groot was kon je aan hem het eerste merken dat hij van rubber was.
Mijn vader heeft later nog ijzeren pinnen in zijn poten gestoken zodat ik hem neer kon zetten waar ik wilde want de kaneel bleef mijn favoriet. Elk jaar speelde ik met de kerstfiguren en zag steeds weer andere mogelijkheden met volop fantasie.

Mooie herinneringen ..….
Nu staat het stalletje met de beeldjes in mijn huis op zolder. Ik kom ze elk jaar weer tegen bij alle kerstspullen. Alleen de kerstboom, met ledverlichting en ballen, staat in de woonkamer en nog wat andere kerstversiering. Er komt zeker nog wel eens een jaar dat ik het stalletje uit zal stallen in mijn woonkamer met kerst maar sowieso maak ik altijd even het doosje open. Ik bekijk dan weer alle figuren vluchtig, behalve de kaneel en kindje Jezus want daar schenk ik wat meer aandacht aan en ga ik weer even terug in de tijd.
De kaneel ziet er nog net zo leuk uit als vroeger, zijn poten staan nog stijf maar in zijn geheel oogt hij een stuk minder groot.
Tientallen jaren weet ik dat kaneel, kameel heet en sinds enkele jaren viel mij op dat deze kameel maar 1 bult heeft en dan blijkt het een dromedaris te zijn. Wat een geluk dat ik dat als kind niet wist want hoe zou ik dat uitgesproken hebben?!

Jullie, mijn trouwe bloglezers, hebben vast ook herinneringen aan de kerst van vroeger.
En mochten jullie een reactie achterlaten en iets willen delen over jullie fantasie of herinneringen dan lees ik dat graag.

Voor nu,
hoe je kerst ook viert, versiert of verlicht of er juist helemaal niets aan doet,
wens ik allen fijne dagen en een gelukkig maar vooral gezond 2019.

 

Hiltje

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

5 reacties op De kaneel die een dromedaris blijkt te zijn

  1. theasmall zegt:

    Leuk kerst verhaal Hiltje eigenlijk zo als al je verhalen ik hang aan je lippen
    Ook voor jullie fijne dagen

  2. miek zegt:

    heerlijk verhaal, weer zó beeldend geschreven dat er een film voor mijn ogen afspeelt. ! Mijn mooiste herinneringen zijn de Kerstvieringen op Kasteel Staverden, toen een conferentieoord van de scheepvaartmij waar mijn vader werkte… Mijn moeder las het kerstverhaal voor in de statige serre van het Kasteel en in de kasteeltuin was een doolhof waar je mocht verdwalen! Het diner aan lange tafels duurde eindeloos, gelukkig mochten wij kinderen altijd eerder weg om te pingpongen in het Koetshuis!
    Jij, en je gezin, een heel mooi en gezellig kerstfeest, Ledlampjes zijn ook gezellig als de warmte in je hart zit! Fijne dagen lief!!!

  3. Annette zegt:

    Wat een leuk ‘kerst’verhaal. Mijn herinneringen aan kerst zijn er velen, een specifieke uitzoeken is best lastig. Door jouw verhaal komen ze wel allemaal even voorbij, met mijzelf als klein kind, elk jaar weer een feestje als alle kerstspullen te voorschijn kwamen. En altijd een tafel vol familie, zowel 1e als 2e kerstdag. Of als puber, mijn moeder liet het kerstboom kopen en versieren al heel vroeg aan mij over, Ik haalde hem verderop in het dorp, op de verbouwde step, de kruiwagen of mijn fiets. Maar ook met mijn eigen kinderen. En nog steeds. Ik houd er van om mijn huis in kerstsfeer te brengen, met nieuwe en oude dingen. Met erfstukken, een aantal door mijn moeder zelf gemaakt, een paar knutsels ooit door mijn kinderen gemaakt in groep 1 of 2 en bijna elk jaar een kleinigheidje nieuw. Omdat de herinnering zo mooi is en we bijna elk jaar nieuwe herinneringen maken. En kerst, is voor mij de hele maand december…

  4. Theo zegt:

    Mooie herinneringen en ook ik droom even weg naar toen.
    Gezond 2019 x

  5. Prachtig verhaal, dank je wel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s