De kaneel die een dromedaris blijkt te zijn

De kerstversiering vroeger, in het ouderlijk huis, was heel anders dan nu in mijn huis.
Ik denk aan de papieren opengevouwen kerstklokken en aan de kaarslampjes in de boom.
Er was zoveel méér anders dan tegenwoordig maar wat me het meest is bijgebleven; het houten kerststalletje door mijn vader gemaakt en de beeldjes die wij hadden.
Het stalletje was een soort huisje waarvan de voorkant open was en het had een schuin dak. De vloer liep opzij door naar buiten als een uitbouw zonder dak, een soort veranda.
De beeldjes leken van steen maar waren van rubber.
Als het doosje, waarin deze beeldjes zaten, uitgepakt werd dan zat ik er met mijn neus bovenop. Bovenin lag een zakje met stro en daaronder allemaal proppen van servetten.
Het was steeds een verrassing welk figuurtje er tevoorschijn zou komen.
Omdat de beeldjes niet konden breken mocht ik mijn moeder meehelpen met uitpakken.
Zij gaf ieder een plaats en ik mocht als laatste kindje Jezus in het kribje leggen.
Ik vond de kaneel het leukste, omdat die het grootste was.
“Kameel”, verbeterde mijn moeder mij. “Ka-mmmm-eel.” Ik bleef kaneel zeggen en het heeft een tijd geduurd voordat ik de kaneel, kameel ging noemen.

Toen ik geen peuter-Hiltje meer was mocht ik de kerstjaren daarna helemaal alleen de kerststal inrichten. Ik kreeg van mijn moeder de vrije hand en zou bijna alles en iedereen een ander plekje gaan geven in en rondom het kerststalletje.
Het stro legde ik zowel op de bodem in het huisje als op de verandavloer want de os en de ezel, alle schaapjes en het hondje hadden het ook koud. Jozef, Maria en het kindje plaatste ik op dezelfde plek als mijn moeder deed, in het huisje. Maar de man met de fluit mocht er ook bij, dat vond ik wel gezellig. Ik stelde me voor dat hij wel een mooi slaapliedje floot voor het kindeke.
Er was ook nog een jongen met een hoed, ik denk een herder en nog twee mannen waarvan ik nooit begrepen heb wie dat waren. Die moesten maar buiten op de veranda.
En dan waren er nog de drie koningen. Deze zette ik samen met de kaneel een eindje verder van het stalletje vandaan. Ze deden nog even niet mee en zouden geschenken brengen.
En de engel, die hing ik voor aan het schuine dakje.

Op school had de juffrouw het kerstverhaal verteld en thuisgekomen had ik meteen de os en de ezel van de veranda weggehaald en achter bij het hoofdje van Jezus neergezet; ze hielden nu het kindje warm door hun adem. Het werd daardoor wel druk in het huisje en de man met de fluit stuurde ik naar buiten.
De kaneel was omgevallen en bleef vallen, zelfs als ik zijn poten uit elkaar trok in de split dan veerden ze weer terug. Ik besloot om hem op de veranda te zetten, leunend tegen de achterwand voordat hij helemaal door zijn flexibele hoeven zou zakken.
Omdat de kaneel zo groot was kon je aan hem het eerste merken dat hij van rubber was.
Mijn vader heeft later nog ijzeren pinnen in zijn poten gestoken zodat ik hem neer kon zetten waar ik wilde want de kaneel bleef mijn favoriet. Elk jaar speelde ik met de kerstfiguren en zag steeds weer andere mogelijkheden met volop fantasie.

Mooie herinneringen ..….
Nu staat het stalletje met de beeldjes in mijn huis op zolder. Ik kom ze elk jaar weer tegen bij alle kerstspullen. Alleen de kerstboom, met ledverlichting en ballen, staat in de woonkamer en nog wat andere kerstversiering. Er komt zeker nog wel eens een jaar dat ik het stalletje uit zal stallen in mijn woonkamer met kerst maar sowieso maak ik altijd even het doosje open. Ik bekijk dan weer alle figuren vluchtig, behalve de kaneel en kindje Jezus want daar schenk ik wat meer aandacht aan en ga ik weer even terug in de tijd.
De kaneel ziet er nog net zo leuk uit als vroeger, zijn poten staan nog stijf maar in zijn geheel oogt hij een stuk minder groot.
Tientallen jaren weet ik dat kaneel, kameel heet en sinds enkele jaren viel mij op dat deze kameel maar 1 bult heeft en dan blijkt het een dromedaris te zijn. Wat een geluk dat ik dat als kind niet wist want hoe zou ik dat uitgesproken hebben?!

Jullie, mijn trouwe bloglezers, hebben vast ook herinneringen aan de kerst van vroeger.
En mochten jullie een reactie achterlaten en iets willen delen over jullie fantasie of herinneringen dan lees ik dat graag.

Voor nu,
hoe je kerst ook viert, versiert of verlicht of er juist helemaal niets aan doet,
wens ik allen fijne dagen en een gelukkig maar vooral gezond 2019.

 

Hiltje

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Naamdicht

Een naamdicht wordt geschreven met woorden of zinnen
die niet hoeven te rijmen. Deze hebben betrekking op een
naam of onderwerp. De eerste letters van het naamdicht,
van boven naar beneden gelezen, maken de naam/onderwerp bekend en compleet.

*

Er was eens…het begin van schrijven
Een eigen WordPress site
N
egenentwintig oktober 2013, eerste verhaal

Lustrum; 5 jarig blogfeest vandaag
A
mateur schrijfster
D
elen van verhalen en gedichten
E
chte gebeurtenissen of fantasie
K
ast met gevulde lades
A
angenaam verrast door het aantal lezers
S
nuisterijen die ik deel
T
weeps op Twitter die delen

Mijn dank is groot
E
en schrijfsel schrijven werkt helend
T
erug in het verleden

Soms in het heden
N
ooit gedacht om eerder te gaan schrijven
U
ren achtereen typen
I
deeën volop
S
teekwoorden in klad op papier
T
oetsenbord gereed
E
n verhaal publiceren
R
eacties op mijn blog
I
k lees ze graag en beantwoord
J
ij die de moeite nam
E
r was eens… voorlopig nog geen einde
N
ogmaals dank lieve lezers

 

Hiltje

Geplaatst in Uncategorized | 15 reacties

Zomerherfstgebakkelei

Wat ben je toch vroeg dit jaar, zegt de zomer.

Nee hoor, dezelfde tijd als alle andere jaren.
Jij moet zo nodig zo lang blijven nazomeren, zegt de herfst.
Je was al zó heet en nu blijf je ook nog een tijd hangen in mijn jaargetijde.
Ik vind je erg overheersend dit jaar, moppert de herfst nog even verder.
Ik heb de bomen al opdracht gegeven om hun bladeren te laten vallen en jij zorgt ervoor dat de mensen nog steeds hun tuinplanten water geven. Je hebt de grond en alles wat groeit en bloeit zo ontzettend droog gemaakt! Je weet toch wel dat gras groen is en niet geel of bruin. Wat jij hebt aangericht…. Hele oogsten zijn mislukt en dan heb ik het nog niet eens over al die arme dieren die ook helemaal van slag zijn.
Ik heb mijn herfstkou en regen al geroepen maar ze luisteren niet
omdat jij nog in de weg zit.
Ik heb alle soorten paddenstoelen allang laten verschijnen, de zwammen pronken zodat de mensen ze kunnen bewonderen maar nee, de mensen gaan naar het strand, zelfs nog het vorige weekend en niet naar het bos. Hoe haal je het in je koperen zonnestralenhoofd, om nog op 13 oktober zo sterk aanwezig te zijn dat de mensen hun herfstbokbiertje buiten nuttigen op volle terrasjes, in plaats van binnen bij de warme kachel terwijl de harde regen tegen de ruiten had moeten kletteren. Mensen stoppen de blote voeten nog in de schoenen terwijl de dikke sokken nog in de kast liggen.
Ook de middenstanders klagen dat de nieuwe collectie aan winterjassen, truien en vesten niet over de toonbanken zwiepen en dat men met zomerjas aan of zonder jas nog steeds naar buiten gaat. Mensen horen nu hun koude en rode neus in hun kragen en sjaals te duwen.

Nou, er waren genoeg middenstanders heel blij, straalt de zomer.
Er is nogal wat ijs en frisdrank verkocht en, over de toonbank zwiepen gesproken, men heeft massaal opblaasbare zwembadjes gekocht en de ventilatoren raakten zelfs uitverkocht.
Mensen bleven vakantie vieren in Nederland en genoten van mijn tropische temperaturen.
Maar inderdaad er waren ook mensen die genoeg hadden van mij en uitkeken naar jou.
Oké, ik ben wat te lang doorgegaan dus het spijt me herfst.
Maar weet je, eigenlijk kan ik er zelf niks aan doen en kan niet beloven dat ik volgend jaar niet wéér een deel van jouw tijd in beslag neem. Ik wil jou niet dwarsliggen maar kan het niet zo goed uitleggen want het is best ingewikkeld.
Het heeft met milieuvervuiling, de opwarming van de aarde
en het broeikaseffect te maken.
Mensen moeten zorgvuldiger met de aarde omgaan.
Ook ik hoop dat ieder van ons weer zijn eigen deel krijgt. De lente was ook eerder en heeft een stukje van de winter gepikt, heb ik horen zeggen.
Ik krijg niet alles mee en wil niets liever dan mijn zomer zomeren en ophouden als jouw tijd begint met herfsten.
En als iedereen weet waar ie aan toe is, wordt er wellicht ook minder geklaagd.

Ik stop ook met klagen, zegt de herfst en laten we er samen niet meer over bakkeleien.
Jij gaat je best doen om je terug te trekken, ik schuif jou wat wolken toe en ik probeer de temperatuur na dit weekend te laten dalen en hoop nu echt dat ik mezelf kan worden, meer kunnen we niet doen. We komen tot de conclusie dat wij, de seizoenen, er verder niets aan kunnen veranderen. Het is aan de mensen, zeker nu, om bewuster met het milieu om te gaan.

 

Hiltje

Geplaatst in Uncategorized | 20 reacties

Tiener


Foto: Tuinseizoen via Google

 

 

Prietpraat

Toen onze zoon jarig was en wij hem feliciteerden met zijn negende verjaardag, zei ik:
“Nu ben je al negen en volgend jaar ben je een tiener.”
Ik zag hem nadenken en meteen floepte hij eruit: “Dan ben ik nu een neger.”
We moesten er om lachen, hoe hij deze woordspeling zo snel verzon.
Ook zijn vijfjarige zusje lachte mee, omdat wij lachten waarschijnlijk.
Terwijl de jarige naar haar keek en op één hand zijn vingers telde, zei hij:
“Dan ben jij nu een vijver.”
Haar mondhoeken daalden en haar ogen werden als schoteltjes zo groot en ze begon heel hard te huilen.
Haar snikkende woorden: “Nee, ik wil geen vijver zijn”, zal ik nooit meer vergeten.
Welke voorstelling zou er in dat hoofdje hebben afgespeeld? Wat zou ze op dat moment gedacht hebben hoe ze eruit zou hebben gezien als vijver?
We hebben het haar niet gevraagd maar haar wel getroost.

 

 

Hiltje

Geplaatst in Uncategorized | 13 reacties

Veel meer dan een melkbus alleen

 


Privé foto’s

Terwijl ik buiten zit met mijn kop koffie en een havermoutkoekje, maken mijn ogen een rondje door mijn achtertuin.
Ik geniet van wat ik zie. Van dát wat er groeit en bloeit maar ook van de decoratiespullen; die staan en hangen op de juiste plek.
Dan blijven mijn ogen staren naar de melkbus onder de overkapping bij de poort en gaan mijn gedachten terug in de tijd.

Ik kreeg deze melkbus van mijn opa toen ik dertien jaar was. Ik was er superblij mee want ik verzamelde in die tijd veel ijzeren en koperen gebruiksvoorwerpen en hebbedingen voor op mijn tienerslaapkamer.
De melkzeef, die erbij hoorde, kreeg ik ook. Deze deed goed dienst als lectuurbak.
Mijn vader verfde de melkbus knaloranje, op mijn verzoek. Het was een mooie blikvanger en een goede match met de paarse en oranje muren op mijn kamer. Later, toen de muren een andere kleur kregen, werd de melkbus donkerbruin geverfd.

Omdat de deksel zwaar was en moeilijk los te krijgen, deed ik in de melkbus spulletjes die ik weinig gebruikte en prullaria die ik niet in het zicht wilde hebben.
Ook werd de melkbus, plots op een dag, een stiekeme verstopplek voor dingen die het daglicht niet konden verdragen. Ik wist toen nog niets van het veranderingsproces dat zich afspeelde in de bus; een bron aan schimmels en bacteriën….

Op een dag kwam ik uit school en zag ik op het aanrecht een aantal plastic zakjes liggen met een hele rare inhoud. Wat zat daar nou in? Iets grijs met witte vlokjes en heel veel groen stof.
Ik hing over het aanrecht, met mijn neus bijna tegen een zakje maar deinsde terug door de penetrante geur. Meteen daarna sprong ik ook nog eens van schrik omhoog door de stem van mam: “Ja kijk maar eens goed, dat zijn de lekkere boterhammen die ik voor jou smeer
’s morgensvroeg voordat jij de deur uitgaat, nee dat wáren die lekkere boterhammen.”
Och jeetje, mam had mijn verstopplek ontdekt en ze was boos.
Ik legde haar uit dat ik niet altijd zin had in brood en ook wel eens in de pauze een frietje at bij de snackbar om de hoek bij school of daar een kroketje uit de muur trok.
Als ik dan thuis kwam en huiswerk ging maken en mijn zakje brood nog in mijn boekentas vond, durfde ik dat niet te zeggen en ook niet in de prullenbak te gooien.
Mijn moeder hield niet van eten weggooien, dat wist ik. Restjes kregen altijd nog een bestemming en ook de musjes smikkelden ervan.
Ik keek haar beteuterd aan.
Mam zei dat ze erg teleurgesteld was (ik dacht boos maar teleurgesteld vind ik erger) en dat ik voortaan mijn brood op moest eten. Als ik een keertje friet at dan wilde ze dat ik het brood niet meer zou verstoppen maar aan haar moest geven.
Ondanks haar teleurstelling was ze wel begripvol. Ze snapte dat ik wel eens zin had in iets van de snackbar. Genoeg reden voor mij om dit stiekeme gedoe, echt nooit meer te doen.

De melkbus is, nadat ik uit het ouderlijk huis ging, nogmaals geverfd in de kleur mintgroen.
Die stond in mijn huis in de gang, fraai als paraplubak.
Jaren later zijn alle verflagen grondig eraf geschuurd. Dat was nog een heel karwei.
De melkbus was weer authentiek, zoals ik die kreeg, kaal ijzer en zo is die nu nog.
Omdat dit huis, waar we nu wonen, een hele smalle gang heeft en wij toch vaak via de poort achterom binnenkomen, staat daar nu de melkbus weer als paraplubak paraat.
Ondanks dat die droog onder de overkapping staat zie ik veel roestplekken.

Hoelang was ik al in gedachten? Een hele tijd want mijn koffie is koud en mijn havermoutkoekje is slap. Ik loop naar binnen, zet een verse kop koffie, verkruimel het koekje in mijn hand en gooi het op het dak van de schuur voor de vogels.
Vliegensvlug verschijnt daar een speels musje en begint te smikkelen en ik denk aan mam.
Ook ik heb een hekel aan restjes verspillen.
Terug zittend op de tuinstoel, drink ik mijn warme koffie op. Met een glimlach denk ik aan mijn opa, hoe ik hem omhelsde, blij met de melkbus en de zeef.
En blij met de lieve moeder die ik had. Ik mocht veel maar als iets niet mocht dan deed ik dat ook niet meer.

Ik kijk naar de melkbus en overdenk of ik deze zo zal laten, of ik de roest weg zal schuren of weer zal gaan verven.
Daar ga ik eens goed over nadenken want het is niet zomaar een melkbus.
De roest is zoiets als rimpels, een herinnering van het leven.

 

Hiltje

Geplaatst in Uncategorized | 17 reacties

Tellen


 

Zal ik eens wat vertellen,
het blijkt dat ik hou van tellen,
ik kwam er zelf achter dat ik het niet laten kan.
Nee het is geen fobie,
tenminste, ik vind van nie,
ik heb er namelijk geen enkele hinder van.

Het gaat gewoon vanzelf,
zachtjes in mezelf,
zeker niet dwangmatig, het is gewoon een tic.
Ik tel alle blokjes kaas,
ik tel de bloemen in een vaas,
het tellen hoort bij mij, dát is Hiltje, dat ben ik.

Ik tel de franjes aan een kleed
en de siersteken op een plaid.

Zie jij daar schapen in een veld,
dan heb ik ze allang geteld,
of ik tel bomen onderweg in een hele lange laan.
Het zijn echt geen lasten,
op een feest tel ik de gasten,
als alle mensen zitten dan begin ik daar vast aan.

Ik tel de spotjes in een plafond,
ik tel de bankjes op het perron
en de plakjes komkommer die ik snijd.
Het gaat enkel om het tellen, niet om de uitslag te weten,
die ben ik na het tellen al helemaal vergeten,
ja, het aantal dat ik sneed ben ik na het snijden alweer kwijt.

Staat op verpakking, 12 stuks vermeld,
dan heb ik dat nog even nageteld.

Ik tel de was in de mand, al is het een hele berg
en traptreden in een flat, vind ik absoluut niet erg.
In een deur tel ik de raampjes.
Ik tel de balletjes in de soep,
de rondes, terwijl ik hoelahoep
en aan een struik tel ik alle braampjes.

Ik tel de koeien in de wei,
alle paaltjes op een rij,
ik tel van alles. Je kunt het zo gek niet noemen.
Nou, grassprieten tel ik niet
maar wel de gaatjes in een vergiet,
ik tel en tel maar de uitkomst…kan ik niet benoemen.

Heel soms is het andersom,
dan denk ik, och wat was ik stom,
dan had ik wél graag, het na willen vertellen.
De uiteindelijke uitslag van hoeveel dit of dat?
jammer dat ik dát vergat!
Toen was ik waarschijnlijk al iets anders aan het tellen.

 

Hiltje

 

Geplaatst in Uncategorized | 17 reacties

Nougatine ijstaart


Privé-foto

Na onze verhuizing, toen wij eenmaal gesetteld waren, besloot ik om zelf nougatine ijstaart te maken. Zo had ik altijd een taart in huis, in de vriezer, voor als er iemand op bezoek kwam.
En er kwam veel bezoek. Als de taart bijna op was, dan haalde ik weer nieuwe ingrediënten in huis om een nieuwe taart te maken.
Elke eerste keer, als men ons huis kwam bewonderen, dan kregen zij een stuk nougatine ijstaart. Ik kreeg volop complimenten en soms deelde ik het recept, als iemand daar om vroeg.
Ik wil dit recept ook graag hier op mijn blog delen. Wie weet, willen jullie deze taart ook eens maken?


Ingrediënten:
* 2 zakken mokkaschuimpjes, totaal ± 300 gram
* 500 milliliter houdbare slagroom
* 1 zakje vanillesuiker
* 1 doosje Klop-Klop met inhoud van 2 zakjes (NIET Klop Klop-fix)
* 160 milliliter melk
* nougatine nootjes, ± 125 gram

Wat heb je nog meer nodig:
* Een springvorm van 26 centimeter Ø
* Twee mengkommen
* Een mixer
* Een maatbeker
* Een pannenlikker
En
* Een vriezer ( best belangrijk voor een ijstaart, hahaha)

We gaan beginnen met:
Vul de bodem van de springvorm met een laag schuimpjes, de platte kant naar beneden.
~
Klop in één mengkom de slagroom met de vanillesuiker, met de mixer, stijf.
~
Klop in de andere mengkom de 2 zakjes Klop-Klop én de 160 milliliter melk, ook met de mixer stijf.
~
De overige mokkaschuimpjes (dit is nog 1 volle zak én een enkele over van de andere zak)
verkruimel je in de zak, door er met een platte hand op te drukken.
Deze verkruimelde schuimpjes doe je bij de slagroom en schep je een paar keer om met de pannenlikker.
~
Vervolgens doe je ook de stijve Klop-Klop bij het mengsel en schep alles goed door elkaar.
~
De helft schep je nu in de springvorm, boven op de mokkaschuimpjes bodem.
Strijk het met de pannenlikker mooi glad.
~
Hierop strooi je gelijkmatig, de helft van de nougatine nootjes.
~
Daar bovenop de andere helft van het slagroommengsel.
en ook dit weer goed glad strijken.
~
Als laatste strooi je bovenop, de andere helft van de nougatine nootjes.
Nu is de taart helemaal tot bovenaan de rand van de springvorm gevuld.
En klaar is de taart.
Deze kan meteen de vriezer in.

Wanneer je later één of enkele punten van de taart wilt snijden, doe dit dan met een warm mes en doe de ijstaart meteen weer terug in de vriezer.
Het stuk taart kan eigenlijk al direct gegeten worden, het is ijstaart dus niet te lang van tevoren al uit de vriezer halen.
Lekker smullen!

Tip: Je kunt de nougatine ijstaart eventueel nog opleuken met chocolade garnering.
10 tot 12 punten kun je uit deze taart snijden.
Minder kan natuurlijk altijd, voor de hele grote snoepers!

Omdat de taart hoog is en machtig, snijd ik 12 punten uit deze taart.

-Ik haal de zakken mokkaschuimpjes en nougatine nootjes bij Jumbo supermarkt.
Wellicht ook elders te koop maar de mokkaschuimpjes heb ik bij Albert Heijn niet kunnen vinden.
Afijn, de keuze in supermarkten is reuze, succes.
De kosten van deze taart zijn ongeveer 7 euro, terwijl je bij de bakker al gauw tussen de 15 en 20 euro betaalt.

Geniet, zowel bij het maken van de taart als van het smikkelen.


Hiltje

Geplaatst in Uncategorized | 20 reacties