Alle begin is moeilijk

Wekenlang was zij heel gewillig geweest. Ze vond alles goed over hoe ik haar al die tijd behandeld had. Ze had geen “Boe noch ba” gezegd en was nooit ontevreden, welk kapsel ik ook bij haar creëerde. Maar ik had ook nooit een compliment van haar gehad, ook niet toen ik bij haar het allermooiste opgestoken bruidskapsel had ontworpen.
In het begin was het een hele uitdaging geweest om met haar haren aan de slag te gaan.
Ze had hele lange bruine haren, alles op één lengte. Alleen de onderste punten moesten eraf. Ik was meer aan het borstelen en kammen dan dat ik aan het knippen was.
Later moest ik alle kniptechnieken en kapsels bij haar doen. En het stond haar ook allemaal beeldig. Ik had bij haar rollers ingedraaid en permanent wikkels en met de krultang had zij pijpenkrullen gehad. Eerst in haar lange haar en later in haar, steeds kortere haren.
Ze was een goed model voor me geweest maar nu hadden wij elkaar niets meer te bieden.
Ik kon haar niet meer gebruiken nu haar haren zo kort waren en deze totaal gemillimeterd waren.
Al zou ze na een jaar pas weer verschijnen, haar haren zouden nooit meer groeien.
Dat zij zo eindigde met bijna een kaal hoofd dat was dankzij mijn lerares want anders had ik nooit het opscheren geleerd. Mijn docente was streng maar wat heb ik veel van haar geleerd! Alle opdrachten, technieken en haardrachten, die zij gaf, moesten ik en mijn klasgenoten uitvoeren. Het einde van mijn model was ook meteen het nieuwe begin
om de haren van echte mensen te gaan doen en leren. Vooral het gaan doen want het leren had ik volbracht op mijn model, dat namelijk een oefenpop was. Ik zeg, “pop” maar het was alleen een hoofd met haren en een nek. Een oefenkop, dus.

Na de middelbare school had ik voor het kappersvak gekozen en ging ik naar de kappersvakdagschool. Elke dag was er theorieles en praktijkles.
De praktijkruimte bestond uit lange kaptafels met spiegels erboven en elke leerling had een eigen plek. Elke ochtend liep ik naar mijn plek met een tas vol kappersspullen.
Als eerste haalde ik daar een standaard uit en schroefde die op de tafel. Dan volgde de oefenkop. Deze had een gat in de nek en kon zo over dat standaard geschoven worden.
Vanaf de eerste keer, dat de kop voor de spiegel prijkte, was dit geen ding meer maar werd behandeld als mens. Natuurlijk hebben mijn klasgenoten en ik lol gehad en haar niet altijd netjes als mens behandeld. Ze kreeg wel eens een duw en we grapten “Zit eens stil!”
Of wachtten we op een antwoord die we niet kregen, op de vraag hoe zij het geknipt wilde hebben.
Tijdens zoveel weken oefenen op een kop, wat ooit erg saai was, hebben we toch heel veel plezier gehad.
Soms borg ik haar niet op in mijn tas maar zette haar in mijn mandje voorop mijn brommer en wapperde haar haren in de wind en had ik een binnenpretje als ik zag hoe mensen op straat schrokken dat ik daar met een hoofd reed.

Het nieuwe begin, de eerste keer dat ik naar de ingang van de school liep om een echte klant te gaan halen was spannend.
Parmantig liep ik naar een mevrouw die zat te wachten. Beleefd vroeg ik of ik haar kon helpen en haar haren mocht doen. Ja of het “mocht”, dat moesten we vragen en was de opdracht van de lerares want het was niet vanzelfsprekend dat jij die klant mocht helpen.
Misschien zat zij te wachten op een meisje die haar favoriet was.
Het was erger, de mevrouw wachtte op een taxi want haar haren waren net gedaan…
Och jee wat een blunder maakte ik. Had ik niet goed naar haar kapsel gekeken of had haar kapster een slechte dag gehad of langer op de kop moeten oefenen?
Ik maakte haar mijn excuses en voelde mijn wangen gloeien.
Snel liep ik naar een andere klant en vroeg beleefd of ik haar jas aan kon nemen.
“Dit is mijn jurk, mijn jas hangt daar al aan de kapstok”, zei ze.
Ik schrok en keek naar haar doorknoopjurk met kraag.
Het gaat lekker, maar niet heus, dit was mijn tweede blunder.
Terwijl ik “Ooohh sorry mevrouw” zei en terug wilde lopen naar mijn klasgenoten, zei ze “Jij mag mijn haren doen, hoor.”
Opluchting en zij was mijn eerste echte klant.

Ik bracht haar naar mijn kaptafel en pakte een stoel voor haar. Ik luisterde eerst naar haar wensen. Ik zag dat mijn lerares mij in de gaten hield. Later bleek dat de lerares de klant in de gaten hield omdat zij een vrouw was met veel kapsones, elke week.
Deze vrouw had weinig en dunne haren en ik keek op haar hoofdhuid. Daar kon zij natuurlijk ook niks aan doen maar haar wensen waren absurd.
Zij wilde een watergolf en er moest een weelderige lok tot op haar wenkbrauwen komen terwijl ik zag dat zij een heel hoog voorhoofd had. In gedachten ging ik bedenken waar ik die lok vandaan moest toveren. De haren boven haar oren wilde zij zwierig naar achteren dat samen zou komen in haar nek. In haar nek wilde zij krullen naar buiten, net dáár waar haar haren zeer kort waren. Weer flitste het door mijn hoofd waar ik die krullen vandaan moest halen. Ze gebaarde hier en daar en bovenop wilde zij het heel bol getoupeerd hebben.
Terwijl het dol werd in mijn bol en ik haar toch zo goed mogelijk wilde helpen
(ik vond het spannend, zij was mijn eerste klant en ik wilde het niet verknallen)
kwam daar mijn lerares aan gelopen. Zij had meegeluisterd en keek boos. Ik dacht dat ze boos was op mij, omdat ik haar al een paar keer hulpeloos had aangekeken maar nee ze was boos op de klant.
Mijn lerares haar woorden zal ik nooit meer vergeten: “Mevrouw Jansen, men kan van een kip geen paradijsvogel maken!”
En ze zei “Hiltje, doe je best en meer kun je niet doen.”
Na deze woorden liep ze weg, gaf me een knipoog en liet mij alleen met mevrouw Jansen.
Ik stond daar nog wat heen en weer te dribbelen, nadenkend over de hilarische zin die net uitgesproken was. Lachend, zonder dat mevrouw het zag, bracht ik haar naar de wasbakken.
Eenmaal weer terug bij mijn kaptafel deed ik mijn best. Toen ze moest drogen onder de droogkap snelde ik naar mijn klasgenootjes om het hele gebeuren te vertellen.
Bij het opkammen van mevrouw Jansen haar haren gebruikte ik extra veel haarlak en prikte ik met mijn vorkkam haar kruin omhoog. Ik dacht steeds aan de kip.
Nee een paradijsvogel kon ik niet van haar maken maar een kuifmeesje wel.
Mevrouw Jansen was tevreden, ik was tevreden en mijn lerares, die zonder blikken of blozen kwam kijken naar het eindresultaat, was tevreden.

Mijn nieuwe begin was moeizaam begonnen maar ik had mijn kappersopleiding goed afgerond en mijn diploma’s gehaald.
Ik werd al snel aangenomen in een kapperszaak en jarenlang heb ik met veel plezier andermans haren gedaan en de wensen zo goed mogelijk uitgevoerd.
Wensen van echte mensen met allerlei soorten haren. En als het een ingewikkelde wens was dan dacht ik soms terug aan mijn oefenkop die nooit commentaar had.
Of aan de woorden van mijn lerares: Niet alleen aan de kip waar je geen paradijsvogel van kan maken maar ook aan “Hiltje, doe je best en meer kun je niet doen.”
En dat deed ik.

 

Hiltje

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

26 reacties op Alle begin is moeilijk

  1. Aak zegt:

    Geweldig weer even te lezen hoe jouw kappersschooltijd was, alhoewel ik natuurlijk veel verhalen ken (werden savonds aan tafel gedeeld) maar ze blijven LEUK! Kus van je zus

  2. anitaleeuwis zegt:

    Wat een mooi verhaal. Gewoon over dingen die iedereen meemaakt. Maar die wel voor paniek kunnen zorgen. Of je nu aan de kant van mevrouw Jansen zit of aan de kant van de verse kapster, het is voor iedereen goed voor te stellen. Leuk om dit te lezen.

    • gewoonhiltje zegt:

      Dankjewel Anita, voor je interesse om te lezen en je reactie 😊 Ja je hebt gelijk, in elk beroep komt wel paniek voor op momenten dat iets nieuws is. Al doende leert men het op te lossen 🍀

  3. Dropdinnetje zegt:

    Het verhaal rolt, ik scrol omdat ik wil weten hoe het afloopt. Je bent een doorzetter, je humor jouw geheime motor. Ontzettend in je verhaal gezeten, genoten.
    Lieve Hiltje, wil je mijn haren doen? ;-)Liefs Ingrid

  4. Hiltje wat een heerlijk verhaal!
    Ik heb het in één adem uitgelezen en ontzettend genoten.
    Wat een heerlijke lerares had je en wat een fantastische woorden.

  5. gewoonhiltje zegt:

    Ik ben altijd blij met jouw enthousiaste reactie, Miek. Dankjewel voor jouw compliment🤗 Toch weer een maand wachten op een nieuw snuisterijtje en hopen dat de krant eens wat vrolijker nieuws brengt en ondertussen twiedelen we op Twitter 😀 en kijk ik uit naar jouw prachtige natuurfoto’s ❤

  6. Miek zegt:

    Heerlijk verhaal Hiltje, het leest weer als een weg zonder hobbels, een gezellig voortkabbelende en voortbabbelende woordenstroom….altijd jammer als t verhaal uit is en ik weer moet wachten tot t volgende laatje opengetrokken wordt!!

  7. Paul Slijpen zegt:

    Leuk verhaal Hiltje! Je bent er geknipt voor 😉

  8. son370 zegt:

    Altijd al gedacht dat jij kapster bent…leuke maar pijnlijke herinnering waar je nu denk ik wel om kunt lachen 😂 Mooi geschreven Hiltje!

    • gewoonhiltje zegt:

      Wat grappig dat jij dat altijd al gedacht hebt terwijl ik me niet eerder over mijn beroep uit heb gelaten 😀 De blunders, even pijnlijk op dat moment maar altijd om kunnen lachen 😂 Dankjewel Sonja 🤗

  9. ineke zegt:

    Wat een prachtig verhaal , en ook zo mooi dat je lerares voor jou opkwam .

  10. Annette zegt:

    Wat een leuk verhaal! Ik zie het gebeuren 😉 je verteld het zo beeldend. Mooie herinneringen, fijn dat je ze deelt.

  11. theasmall zegt:

    Leuk Hiltje

  12. Selma zegt:

    Wat een mooie herinnering. Nu snap ik ook dat het jou lukt om je eigen haar te knippen. Zelfs voor een kapster knap.
    Zo mooi hoe de lerares je hielp en zelfvertrouwen gaf.

  13. Wat een mooi verhaal, zo leuk om over jouw jeugd te lezen, dank je wel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s