Spelend genieten van de natuur

sigaar blog

Je moet de vrije natuur, de natuur laten en officieel mag je niks daarvan zomaar meenemen naar huis. In een bos zou je mooie takken van struiken of bomen kunnen snoeien of plakken mos afsteken maar dat is verboden. Dat snap ik heel goed; laten zitten en niet beschadigen!
Tijdens een boswandeling heb ik wel eens een mooie dennenappel van de grond geraapt en die thuis in een schaal op tafel gelegd. Ik kan het nog navertellen en zit niet achter de tralies.
Bij die ene dennenappel is het niet gebleven. Ik heb oog voor al het moois dat groeit en bloeit.
En als dat zo voor het oprapen ligt dan ligt dat evengoed, of zelfs nog beter, in mijn huis.
Zelfs mooie steentjes, die ik vind, leg ik op de bodem van een glazen bloemenvaas.
Of lijm ik eikeltjes, die ik raap, op een strokrans. Mooie kleurige herfstbladeren, rijg ik tot een lange slinger en drapeer ik over mijn seizoensschaal. In diezelfde schaal, liggen in de zomer schelpen. In het voorjaar, bolletjes blauwe druifjes met mos maar deze gekocht in de winkel, dat dan weer wel. In de winter liggen er takken met besjes en van Hulst en Skimmia in. Geknipt met de snoeischaar maar uit eigen tuin want dat mag natuurlijk.
Ik heb nooit een boete gehad. Wat ben ik braaf!
Nou niet helemaal…. Boeketten met veldbloemen, heb ik geplukt voor mijn moeder.
En trots waren ook mijn kinderen als zij met bosjes klaprozen en fluitenkruid thuiskwamen en dat ik dan zei, dat ik dat veel mooier vond dan een gekocht bosje uit de winkel.
Mijn kinderen maakten, toen zij nog héél klein waren, heksensoep. Ze kregen van mij een oude pan en deze kwam terug met steentjes, gras, modder, takjes en onkruid. En ik vond het een ‘smakelijk’ soepje natuurlijk. Maar ik ‘proefde’ alleen van de soep als mijn kinderen mij overtuigden dat ik niet omgetoverd werd en in een heks zou veranderen.
Spannend keken ze toe of ik echt niet zou veranderen.

Onkruid, wat is dat? Dat bestaat niet, in alles zie ik het mooie, behalve de sprietjes en het vettige groene goedje tussen mijn tuintegels. Dat is niet goed voor de gezondheid want door dat te verwijderen krijg je een heel ander gevoel in je rug dan met je vriendin in een veld zitten om bloemetjes te plukken voor het, welbekende, kransje op het hoofd.
Vroeger en nu nog steeds, pluk ik veldbloemen.
Mijn vriend en ik stoppen onderweg regelmatig tijdens onze fietstocht, na mijn kreet “Oh kijk eens wat mooi!” Hij is het nu ondertussen wel gewend. Zoals ook, voor de zoveelste keer, mijn verhaal aanhoren van de bloemenkransjes, inclusief de uitgebreide werkwijze en dat wij ons als prinsesjes voelden, kent mijn vriend van buiten. Lachend denk ik, dan wordt het toch onderhand tijd voor een ander verhaal.
Fietsend, met de vers geplukte, wilde bloemenpracht onder mijn snelbinders, kletsen we dan verder.

En er kwam een ander verhaal dat zich zou herhalen want wat bleek….
Wij hadden iets gemeen, dat zowel jongens als meisjes deden. Tenminste, ik deed dat ook.
De steel en de bladeren, van de grote Lisdodde (planten die meestal bij een sloot staan) haalden wij eraf en de bruine sigaar die overbleef staken wij in ons mond als een heuse sigaar.
“Deed jij dat ook?”
“Ja, ik deed dat ook.”
Wat zijn sommige dingen toch herkenbaar en voorspelbaar.

Mijn vader maakte van een recht, vers takje een fluitje. Ik stond er met mijn neus dicht bovenop als hij het takje, met een scherp mesje, veranderde in een fluitje waar dan ook echt geluid uitkwam.
De pluizenbol van een uitgebloeide paardenbloem, blaast iedereen toch wel eens uit elkaar.
En de zaden van de Esdoorn, die als helikoptertjes door de lucht vliegen, deze vleugeltjes worden door velen toch wel op hun neus gezet.
Ook de doorn van een roos zette ik vroeger op mijn neus.
Zoals ook een grasspriet tussen de tanden want dat stond stoer en ook het maken van eau de cologne van rozenblaadjes, dat deed toch iedereen. Zo grappig!
Maar het werd nog grappiger toen mijn vriend vertelde dat hij en zijn vriend vroeger een bepaald soort, klein, wit bloempje opaten. Dat was in hun verbeelding energiekruid en daar werden zij heel erg sterk van. Haha, ik zag het voor me maar och jee, het bloemetje had net zo goed giftig kunnen zijn. Ik moest denken aan die hele grote bloemen met dikke stelen, de Bereklauw. Als zij die hadden gegeten, denkend dat je daar sterk van werd, jeminee!
Ik weet pas sinds enkele jaren dat die Bereklauw ernstige brandwonden kan veroorzaken.
Dat ik die bloemen ooit afgesneden zou hebben, dat had zomaar gekund. Prachtig zouden die prijken in een grote vaas in de kamer.

Het is mooi om de natuur dichtbij je te hebben, zonder het echt te beschadigen.
Ervan te genieten en er mee te spelen, leeftijd speelt dan geen enkele rol.

 

Hiltje

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

13 reacties op Spelend genieten van de natuur

  1. vanhaften zegt:

    Heerlijk herkenbaar dit.. de heksensoep, het fluitje.. love this blog x

    • gewoonhiltje zegt:

      Wat leuk Anke dat je juist deze twee noemt die herkenbaar voor jou zijn. 🙂 Dankjewel voor jouw reactie, liefs.

      • vanhaften zegt:

        ja haha de heksensoep, we bouwden een tent en maakten soep met van alles en nog wat en mijn moeder moest en zou proeven haha.. Dat fluitje heb ik zelf nooit gekund. jaren geoefend maar t lukte niet, maar mijn broers wel!

      • gewoonhiltje zegt:

        Haha leuk hè 🙂 Hoop dat je moeder net zo geproefd heeft als ik… Net alsof dus 😉
        Leuk dat jouw broers ook zo’n fluitje konden maken, ik kon en kan het ook niet. Het is meer mannenwerk denk ik.

  2. marjanne56 zegt:

    Oh wat heerlijk herkenbaar. Die doorn op je neus 😉 He loves me, he loves me not blaadjes bij de madeliefjes en van de andere madeliefjes een kransje maken voor op je hoofd.
    Natuurlijk, mooi om de dag met dit verhaal te beginnen!

    • gewoonhiltje zegt:

      Wat leuk, dankjewel Marjanne 🙂 Dan keek jij vast ook steeds scheel, net als ik, of de doorn nog op je neus zat haha.
      Och ja de madeliefjes, die was ik vergeten die horen echt bij de jeugdliefdes! ❤

      • marjanne56 zegt:

        Oh, ja, haha. ♥ Waar ik ben opgegroeid was nog veel gras en veel madeliefjes.. zie ze nooit meer. Ook de jeugdliefdes niet 😉 Ga komend voorjaar nog beter kijken.

      • gewoonhiltje zegt:

        Zouden er vroeger meer madeliefjes zijn geweest, misschien. Ik doe met je mee en ga komend voorjaar ook beter kijken. Dat duurt nog even *zucht*
        Eerst nog de herfst en winter doorkomen 😉

  3. Theo zegt:

    Mooi verhaal Hiltje, ik houd ook van de natuur en samen moeten wij dit zo houden en er verstandig mee omgaan 😉

  4. Jos zegt:

    Wat een heerlijk herkenbaar verhaal!
    De natuur hoort bij jou en ik zie dagelijks dat je de natuur een heel warm hart toedraagt. Dus ben maar niet bang dat je voor het plukken van een bloempje “gestraft” gaat worden.
    Gelukkig was het geen bereklauw dat ik vroeger gebruikte als geheime energiebron maar inmiddels weet ik wel dat een regelmatig bezoek aan de sportschool veel meer energie oplevert 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s