Dochter, ik mis je nu al

blogfoto

 

Loslaten is moeilijk, ja ja ik weet het, het hoort erbij en je wilt het natuurlijk ook wel maar simpel gezegd: Het moet! Voor jezelf, voor je kind en/of voor anderen maar hoe doe je dat? Daar zijn geen speciale regels voor.
Op het moment dat het moet, lijkt het niet te gaan lukken. Zeker niet, als het je kind betreft, voor een moeder met doemscenario’s. En toch is het dan ineens gelukt maar dan komt er weer een nieuwe fase in het leven dat je weer moet loslaten, dat het weer moet en weer niet lijkt te lukken. Maar ook dan zal het, ineens zonder erg, weer gelukt zijn.
Zonder erg…. Ahaa, vandaar dat er geen duidelijke regels voor zijn.
Het loslaten gaat, in dit geval, over mijn dochter.

Zij vloog uit, naar een andere stad in Nederland, zo’n anderhalf jaar geleden.
Ik had haar vleugels meegegeven en mijn navelstreng verlengd.
Voor mijn gevoel was ze zo ver weg! Mijn zorgen waren achteraf helemaal niet nodig geweest want wat deed ze het fantastisch! En ik was trots en ben dat nog steeds.

Nu gaat ze op stage en niet zomaar naar een andere stad in ons kikkerlandje, nee… Zucht.. Echt ver, naar ‘Verweggistan’!

Haar afscheidsfeestje. Het voelde voor alle genodigden helemaal niet triest als een afscheid. Het was een nieuw begin van een lange reis en een nieuwe stap in haar leven.
Een ontspannen feestje want het woord, moeten, was niet aan de orde. Het was, willen. Dochter had zelf, een ver land, vrijwillig gekozen en had er zin in en was er klaar voor.
Het feest was gezellig, met leuke mensen en lekkere hapjes en drankjes. Alles, zoals ook de sfeer en de versiering kwamen overeen met ‘haar’ land.
Ze maakte met iedereen een praatje en kreeg tips en mooie wensen.

Cadeautjes. Het cadeau van mij had ze al gekregen maar ik wilde nóg een verrassing en iets speciaals doen, om haar mee te geven. Wat spulletjes en gedachtes, waar ze later nog aan zou denken als zij en haar moeder zo lang en zo ver weg van elkaar gescheiden zouden zijn.
Ik was best zenuwachtig want ik had een klein voordrachtje in mijn hoofd voor deze avond. Zou ik dat durven? Ik keek rond, het moment was daar. Zachtjes vroeg ik aan haar vader of de muziek even op stil mocht. Ik ging zitten, naast mijn dochter, en legde mijn hand op haar knie. Vragend keek ze me aan….

Mijn handen waren klam, mijn stem struikelde en mijn hart bonkte. Maar het gevoel en alle woorden kwamen uit datzelfde warme hart, een moederhart. Dat hoefde ik niet uit te leggen dat zag en begreep iedereen, inclusief mijn dochter die trotst was en mij stoer vond.
En zo waren al haar mooie en ontroerende woorden, dé woorden die een moeder graag hoort.

Ik had bewust voor hét plastic tasje van H&M gekozen, haar lieveling-shop-winkel en die gevuld met kleine cadeautjes met een reden en een symbolische achtergrond:
Bescherming. Mijn beschermengeltje krijgt ze mee, dat staat voorop!
Het kleine beeldje, dat mij zo groots heeft beschermd en sterk heeft gemaakt, zij moet mee met mijn dochter en dankbaar sta ik het af. Ik vertrouw op haar dat ze mijn dochter zo zal beschermen zoals ze dat mij heeft gedaan.
Veiligheid. De veiligheidsspelden die ik mijn dochter meegeef zijn dicht. Ik wens dat die alleen open gaan als de knoop van haar broek of rokje springt; als noodoplossing.
Niet als doel bestemd dat iemand haar kwaad wil aandoen. Symbolisch hoop ik dat niemand haar zal steken maar dat ze daar veilig is.
Geluk. Het héle piepkleine gelukspoppetje met een klein koordje, past al om haar vinger als ring te dragen of aan een armbandje. In iedere geval, dicht bij haar. Maar liever aan een wat langere ketting die reikt tot haar borst. Daar waar haar hart zit hoop ik dat het gelukspoppetje haar veel geluk zal brengen.
Warmte. Een hempje van mij, op mijn huid gedragen, geef ik haar mee voor de nachten in haar bed. Zodat, als ze zich alleen voelt, ik heel dichtbij haar ben en symbolisch ik haar kan omarmen en ze in mijn armen in slaap zal vallen.
Haar stage daar, zal hard werken worden en moet zij lang op haar benen staan. Een goede nachtrust doet wonderen.
Helend. Een pleister geef ik haar mee. Een klein wondje of een blaar door haar schoenen is niet te voorkomen. Mijn wens is, dat zij alleen een pleister nodig zal hebben bij kleine wondjes maar niets meer dan dat. Een pijntje dat snel weggaat en te verdragen is.
Laat haar verder alle pijn en leed bespaard blijven, het is een pleister op een zere wond; het is bedoeld om het leed wat te verzachten.
Zien. Een paar foto’s van ons samen, mijn dochter en ik. Van toen ze klein was maar ook van nu. Ik geef haar die mee om naar te kijken wanneer zij dat wil. Ook kan zij zien hoe ze gegroeid is, letterlijk maar ook figuurlijk. Het symbool hierachter heb ik haar verteld en hiermee laten zien; hoe zij gegroeid is in onafhankelijkheid, dat ze zoveel respect heeft voor anderen en dat ze zo verstandig met situaties omgaat.

Als laatste, dit is meer een materialistisch cadeau maar zeker niet onbelangrijk in deze tijd en voor deze afstand.
Voelen. Een tablet. Hoewel dit cadeau ook zeker bij, zien, zou kunnen staan, hoop ik dat zij haar gevoel daarin vast kan leggen. Dat kan een soort van dagboek zijn, waarin zij haar gevoel en ervaringen kan uiten. Maar ook om up to date te blijven en dingen op te kunnen zoeken. Het gevoel blijven houden om bij de tijd te blijven en contact te maken.
Namelijk met Skype.
Whats App berichtjes gaan we sowieso sturen. Door elkaar te bellen, daar ligt meer gevoel in en horen we elkaars stem maar met Skype heb je alles en dat maakt de tijd en afstand meer compleet en voelen we ons dichter bij elkaar.

Lieve dochter, nog een paar dagen en dan is het zover en vertrek jij naar hét verre land.
Onze verbintenis via de navelstreng is zo rekbaar flexibel en sterk.
Ik moet jou weer loslaten en beloof dat ik daar extra mijn best voor ga doen.
Voor jou, voor jouw toekomst en jouw geluk. Ik gun het je met heel mijn hart.
Toch zeg ik, en dat snap je wel,
ik mis je nu al en zal blij zijn als het halve jaar voorbij is en ik je veilig in mijn armen kan sluiten, ‘dood’ knuffelen, en ruiken.
Een hele fijne tijd daar muis, liefs mams.

Hiltje

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

28 reacties op Dochter, ik mis je nu al

  1. Karin zegt:

    Wauw Hiltje, kwam per toeval jouw blog tegen. Voor mij een heel herkenbaar verhaal. Ook mijn dochter Kelly vertrok op 18 jarige leeftijd naar Kenia om vrijwilligerswerk te gaan doen. Je hebt verborgen talenten Hiltje. Denk nog regelmatig aan onze vriendschap van vroeger! Veel sterkte de komende tijd. Groetjes Karin

    • gewoonhiltje zegt:

      Hallo Karin, je hebt vast begrepen dat ik jou verwarde met een andere Karin. (Oeps!)
      Zoals ik al zei, het is niet niks als je dochter zo ver weg is. Dus ik snap dat dit herkenbaar is en jij haar gemist hebt. Loslaten valt niet mee maar de wens en het geluk van je kind staat voorop. En als het dan goed gaat met je kind dan gaat het met moeders ook goed 🙂
      Dank voor jouw sterktewens en reactie, groetjes terug.

  2. Frank vd Heuvel zegt:

    Ontroerd en geraakt door jouw verhaal en ook door de reacties hierboven. Sterkte en weet: ze komt weer terug!!! Liefs je neef

    • gewoonhiltje zegt:

      Dankjewel Frank voor het lezen en jouw reactie. Alle reacties zijn me even lief.
      Ja ze komt weer terug en als ik aan mezelf denk dan kan dat niet snel genoeg zijn maar dat doe ik niet, ik denk aan haar en haar toekomst. Dit moest zo zijn dat ze daar stage en ervaring opdoet en het is haar gegund. Liefs terug neef 🙂

  3. anneke zegt:

    Wat heb je dit weer mooi geschreven lieve zus, en ik wist dat ik t niet droog zou houden bij het lezen, ja en nu is ze weg, ver weg, ons avontuurlijke kleine nichtje, klein zal ze altijd blijven omdat ze de jongste is van onze kinderen, maar dat is ze natuurlijk niet en zo voelt ze zich ook niet, maar in mijn gedachte is ze toch dat kleine meisje in dat inmens grote land, dat kleine meisje die dat grote avontuur aangegaan is, die dat tóch maar doet, dat kleine meisje dat je oh zo graag wil blijven beschermen omdat jij/en wij de volwassenen zijn, moeders zijn, weet je zus we en jij zeker moeten niet teveel doemdenken (makkelijker gezegd dan gedaan) maar ook al is ze in onze ogen klein, ZE IS OOK EEN HEEL VERSTANDIG PERSOONTJE, t komt goed, <3<3<3 kus je zus XX

    • gewoonhiltje zegt:

      Tjonge lieve zus wat een mooie reactie van jou ❤
      En helemaal waar wat je zegt! Ze is de jongste maar qua ervaring en zelfstandigheid, zeker niet de kleinste. Ze is gegroeid in haar persoonlijkheid en karakter en ik ben ontzettend trots zoals velen. Een groot avontuur en ver weg maar inderdaad verstandig en niet bang om ergens alleen op af te stappen.
      Leuke verhalen deelt ze nu en heeft het naar haar zin. Dat doet goed om te horen.
      Dankjewel Anneke xx

  4. Gelezen met een brok in mijn keel. Ontroerend geschreven!

  5. mweggemans zegt:

    Lieve Hiltje, wat een mooi relaas en de klok tikt door. het zichtbare afscheid is bijna daar. Loslaten heb je al gedaan toen ze haar eerste stappen zette. Mogelijk daardoor kan ze op haar eigen benen staan en de rest van de wereld verkennen. Weten dat jij er bent.
    Het zijn dezelfde sterren waar ze naar zal kijken en de zon delen jullie.
    Geniet nog van de laatste knuffels en Goede reis voor haar en jou en jullie. X

    • gewoonhiltje zegt:

      Wat een mooie reactie van jou Marjanne! ❤ Dankjewel xx
      Voor haar vertrek hadden we nog een fijne week en veel gedaan samen en genoten. Het afscheid was natuurlijk spannend en emotioneel. En daar ging ze een lange reis tegemoet. Ze is veilig aangekomen en aan het wennen en verkennen. Ik ben erg trots en vind haar dapper en stoer! Nu geniet ik op afstand van haar belevenissen die ze deelt.

  6. Rolande De Bruyn zegt:

    Je kind loslaten is het de vrijheid geven zijn eigen leven te leiden, maar kost moeite en doet pijn…iets mooier kan je wel niet doen….en dat doe jij , je geeft ze een koffer vol herinneringen en wijze raad mee….Leuke en lieve mams ben je xx

  7. gouweleeuw zegt:

    Echt een ode aan je dochter, wat zal jouw dochter blij zijn met zo moeder als jouw.

  8. Slik, kippenvel! En de tranen rollen over mijn wangen. Wat mooi Hiltje! Ben trots op je hoor! en ja ook op mijn nichtje. Ze doet het toch maar even!

  9. Selma Hoste zegt:

    Wat een lieve blog. Ik weet nog zo goed dat je eerder over je dochter schreef, toen ze het huis uitging. Onze zoon heeft pas een kamer gevonden en vliegt uit.
    Maar zo ver weg… Ik kan me zo goed voorstellen dat het opnieuw lastig is, als moeder. Maar voor je dochter een prachtige kans en mooie ervaring. Heel veel sterkte met het afscheid. En daarna… Elke dag ben je een stukje dichter bij de dag dat je haar opnieuw in je armen kan sluiten. Maar eerst genieten van alle verhalen en ervaringen die ze op gaat doen!

    • gewoonhiltje zegt:

      Wat een mooie reactie van jou Selma! Dat eerdere blog lijkt nog niet zo heel lang geleden toen we haar slaapkamer leeg gingen maken maar is toch anderhalf jaar geleden. De tijd vliegt. En nu, het is inderdaad een hele mooie ervaring voor haar en die moet ze ook pakken!
      Dankjewel en ik wens jou ook sterkte dat jouw zoon gaat uitvliegen. Er verandert veel voor hem en voor jou maar ook jij gunt het hem van harte om op eigen benen te staan voor zijn toekomst 🙂

  10. Tom zegt:

    Moederhart ! ❤

  11. mijnhartspreekt zegt:

    Wauw Hiltje, wat mooi geschreven. Sterkte met loslaten en vasthouden op afstand. Die navelstreng is oneindig rekbaar. XXX

  12. Edward Vermeulen zegt:

    Wat lief! Je bent een mooi mens!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s