Mijn geweldloze tatoeage

 

Over een onderwerp nadenken en meepraten waarvan je al zeker weet dat jouw antwoord “nee” is, omdat je het niet wilt, je er niet achter staat en het nooit zal gebeuren, is verspilde energie en moet je proberen te vermijden.
Maar soms blijven mensen doorvragen en kan het toch best wel een leuke discussie opleveren, zoals dit onderwerp, door een vraag van mijn beide kinderen.

“Mam, als jij een tatoeage zou nemen, waar zou je die dan laten zetten?”
“Ik wil nooit een tatoeage”, zeg ik.
“Nee maar stel dat….”
“Jeetje, stel dat, dat kan ik me helemaal niet voorstellen.”
“Mam, doe niet zo flauw, stel dat het écht moet.”
Oh het moet, ik moet er niet aan denken, ik moet helemaal niks, flitst het door mijn hoofd.

Oké, dit is gewoon een nieuwsgierige vraag en mijn kinderen binden me niet vast, slepen mij niet mee naar een tatoo-shop dus ik denk na over een plek op mijn lichaam. Dat zou een plek zijn waar niemand het ziet. Verstopt onder mijn kleding. Razendsnel loop ik in gedachten mijn hele lijf na. En zoals ik altijd doe, als ik geen keuze kan maken, dan streep ik weg wat ik niet wil zodat er iets over blijft wat ik wel wil. In dit geval wil ik niks dus zou de keuze heel makkelijk zijn. Einde keus, einde gesprek maar ik zal niet flauw zijn.
Een moeder wil niet flauw zijn.
Terwijl ik nadenk, vragen mijn kinderen “Welke afbeelding zou je laten zetten?”
Haha welke afbeelding, ook dat nog. Ook al niet over nagedacht maar ja dat is logisch als ik nooit een tatoeage heb gewild. Daar ga ik weer, ik weet wat ik niet wil. Geen letters en dus ook geen naam of quote, niet dat harde zwart maar ook eigenlijk geen kleur.
Een gezicht of een heel mens, ook dat wil ik niet, geen hart met een pijl erdoor, geen…..
De keuze is reuze in dát wat ik niet wil.
“Iets heel kleins zou het dan moeten zijn”, zeg ik.

Ik hou van de natuur, een vlindertje of lieveheersbeestje zou het dan worden. Of een klein bloempje zoals een Vergeet-me-nietje. Ik deel het nog niet met mijn kinderen en hou het nog even voor mezelf.

Terug naar mijn lichaam. Niet op mijn handen of polsen, armen of benen.
Niet in mijn nek of op mijn rug.
Op mijn borsten? Nee, daar ben ik best wel trots op en wil daar geen afbeelding op hebben. Dat moeten ‘Blanke bergen’ blijven, of Bossche bollen maar dat ligt aan het jaargetij.
“Op mijn billen!”, roep ik iets te enthousiast. Het enthousiasme is niet van, joepie maak een afspraak maar omdat ik eindelijk een plek heb gevonden.
Een plek waar niemand het ziet, ikzelf amper.
Mijn kinderen gniffelen.
– Ik zal ze maar niet de oude grap vertellen van: Kijk ik heb een konijntje op mijn billen laten tatoeëren. Zie je ‘m niet? Oh dan is hij in het holletje gekropen –

Nu de afbeelding nog. Als ik niet kan kiezen staan mijn billen vol met alles wat de natuur te bieden heeft. Een schelpje is ook al in mijn gedachten geweest en een klavertje vier.
Mijn vader was imker, ik zou ook een bijtje op mijn billen kunnen laten tatoeëren, die steekt toch niet echt.
Echt, echt, denk ik. Het is helemaal niet echt. Ik kan zo iets opnoemen zonder er echt over na te denken. Ik hoef niet te kiezen, het is gewoon een vraag.
Gewoon fantasie, wat ook erg leuk kan zijn, zeker als ik die gezichten van mijn kinderen zie als ik zeg “Als het echt zou moeten, zou ik een lieveheersbeestje op mijn linkerbil laten zetten.”
– Tussen zwart en kleur hoef ik nu niet te kiezen; het wordt beide –

Een lieveheersbeestje omdat ik het een mooi en lief beestje vind én omdat het symbool staat voor zinloos geweld.
Mijn kinderen vinden het wel bij me passen en ik heb er ook vrede mee want het was een leuk onderwerp om over te fantaseren, om over mee te praten, ondanks dat ik al wist dat het antwoord “nee” zou zijn en het nooit zal gebeuren.
Niet echt een tatoeage maar ik ben wel écht tegen zinloos geweld.

blog

Hiltje

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

6 reacties op Mijn geweldloze tatoeage

  1. anneke zegt:

    Een verhaal over GEEN tatoo, is ook een verhaal en wat voor een, haha
    Leuk verhaal zus!! Ik heb t met plezier gelezen, ja die kids met al hun vragen…..en vooral die van: “stel je voor” zijn soms zo vermoeiend 😉 en nee, neem maar geen totoo, past niet bij ONS…..(ons vel is daar inmiddels ook te oud voor denk ik 😉 )Maar in jouw eventuele keuze zou ik me wel kunnen vinden…… denk ik?
    Haha….ons Hil met n lieveheersbeestje op haar bil!! XX je zus

    • gewoonhiltje zegt:

      Haha wat een superleuke reactie! 🙂 Inderdaad, een verhaal over GEEN tatoo. En nee die komt er echt niet maar ja tja, als het zou moeten dan is dat kleine lieveheersbeestje toch wel heel subtiel 😉
      En later in het verpleegtehuis kunnen ze er misschien nog wel om lachen als ze mijn billekes wassen 😉 🙂
      Dank lieve zus, tot snel xx

  2. Rolande De Bruyn zegt:

    xxxxxx

  3. Rolande De Bruyn zegt:

    Wat een mooi verhaal over iets wat je echt niet ziet zitten maar wel gewoon even in gedachten wel om je kinderen tevreden te stellen…
    Ergens goed verstopt voor vreemden , alleen zichtbaar voor jou in gedachten dan wel te verstaan, een lieveheersbeestje , goeie keuze, al zou jou nog beter een lievevrouwebeestje staan goed verstopt in gedachten op je billen…mooi verhaal zo leuk te lezen x

    • gewoonhiltje zegt:

      🙂 Wat een superleuke reactie Rolande! Jij kan toch altijd goed uit je woorden komen. Dankjewel voor je compliment, het lezen en reactie.
      Lievevrouwebeestje, ik moest er erg om lachen, zelf niet aan gedacht.
      Liefs en fijne dag zuiderdinnetje! ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s