De grijze massa

 

BLOGFOTO LEGO

“Gghgeerree nee hgrgoor hoor gree geen kacchtgr klachten”, zeg ik.
Nou ja, zeggen? Ik probeer de woorden vanuit mijn keel naar buiten te gorgelen.
Je kent het vast wel, je ligt met je mond wagenwijd open en de tandarts vraagt of je,
het afgelopen half jaar, klachten hebt gehad.

Vanaf het moment dat hij mij uit de wachtruimte op komt halen en dat we naar zijn behandelkamer lopen (en dat is een lange gang) en ik mijn jas en tas op een stoel leg, in de behandelstoel ga zitten, hij plaats heeft genomen schuin achter mijn hoofd en de radio (binnen handbereik) op een andere zender zet en op zijn gemak handschoenen aantrekt, tot dan had hij hét kunnen vragen. Maar nee hoor, als ik lig met mijn mond open en de tangetjes, haakjes, het spiegeltje en de slurpslang in mijn mond heb, dan, …..
DAN VRAAGT HIJ OF IK KLACHTEN HEB!

Ik ben niet bang voor mijn tandarts, wel van de vorige tandarts en ver daarvoor de schooltandartsen, daar was ik bang van! Zij droegen witte jassen en hadden boren of dat zij bij een bouwmarkt werkten. Ze boorden dat het een lieve lust was. Zij hadden een tandartsgrijns om hun mond en wreven in hun handen. Zij hadden er plezier in om mijn witte kiezen tot een grote, grijze, ijzeren tank om te toveren.
Een minuscuul gaatje, dat ontstaan was door teveel snoepen maar ook omdat er vroeger nog geen fluoride in de tandenpasta zat, boorden zij tot een diep gat waar mijn tong zo in verdween. Ik vroeg toen altijd watjes voor in mijn oren want de boren waren dus niet die boren van nu. Dat ging met grof geweld. Mijn witte kies waar een gaatje in zat die je met het blote oog niet kon zien, was bij thuiskomst, al kijkend in de spiegel, een grijs Lego blokje geworden. Twee kiezen naast elkaar gevuld was helemaal een Lego blok!
Een kies boven en onder elkaar gevuld, zorgden voor een hevige schok.
Ook als ik at en mijn vork kwam tegen de ijzeren massa dan kreeg ik een schok, tjonge jonge! Zij hadden mijn hele gebit naar zijn ‘malle grootje’ geholpen.
Na de schooltandartsen kreeg ik een andere tandarts, van hetzelfde laken een pak.
In dit geval, van hetzelfde laken een jas maar dus ook dezelfde aanpak.
Hij boorde graag en had óók een tandartsgrijns-grijns. Een dubbele.
En toen ging ik verhuizen.

Mijn nieuwe tandarts, die ondertussen niet meer nieuw is, bleek een ‘wonder’.
Om te beginnen draagt hij niet uit datzelfde laken een jas, nee hij draagt een nonchalant overhemd en een spijkerbroek.
De wachtruimte en behandelkamers zijn heel modern en er zitten geen deuren in.
Het is een tandartsenpraktijk en er werken dus meerdere tandartsen.
Als je zou willen kun je zo van de ene behandelkamer naar de andere lopen maar dat wil je niet! Het is dan wel allemaal ongecompliceerder en vrijer maar het is geen feest!
De plantenbakken en hippe stoelen lijken nog niet op de steriele saaie spullen van de voorgangers. De tandartsgrijns is niet aanwezig, laat staan de dubbele.
Geen grijns maar een gemoedelijke glimlach.
Geen feest maar een gezellige ruimte met de radio aan.
Mijn tandarts houdt van Radio 2 en soms zet hij een andere zender op.
Bij de voorgangers heb ik nooit muziek gehoord, alleen horror-werkplaats geluiden.
Mijn tandarts neuriet mee op de muziek en tikt ritmisch met zijn voet op de grond.
Gelukkig niet met zijn handen. Wel stopt hij met frunniken in mijn mond om de radio harder te zetten. Ik hoor duidelijk aan het volume zijn favorieten, daarna gaat de volumeknop weer zachter. Dat doet hij allemaal zelf want de assistente is bezig met de lente. Dat hoor en merk ik allemaal, zelfs als er een keer geboord moet worden want de boren zijn niet meer die zoals van mijn voorgangers.
Dat er nog geboord moet worden in mijn mond, wat is dat lang geleden zeg, al járen niet meer.

Toen ik voor de allereerste keer bij deze tandarts kwam heeft hij heel lang in mijn mond gekeken en één woord “tja, tja, tja, tja,” meerdere malen uitgesproken.
En één zin “dit gebit gaan wij eens helemaal mooi maken, alle grijze vullingen ga ik vervangen voor witte.”
Ik was blij met het woordje “wit” maar niet met het woordje “wij”.
Dit was een grote klus, oh jee wat voor akeligs moest ik mee gaan maken?
Maar het was een pak van mijn hart want het woordje wij betekende, hijzelf én de stralende tandartsassistente, die door de grote veranderingen in mijn mond even niet aan de lente mocht denken. Hij had haar hulp nodig.
En ik was niet bang, de sfeer was aangenaam en amicaal.

Er werden verschillende afspraken gemaakt van twee uur aan één stuk.
Net zolang totdat de grijze, ijzeren Lego blokken weer witte kiezen werden.
Het ging allemaal heel vriendelijk en rustig. Wel vermoeiend natuurlijk om zo lang met mijn mond open te liggen maar daar had de tandarts handige hulpstukken voor en de muziek op de achtergrond was een mooie afleiding. Er werd ook normaal gesproken, de tandarts en de assistente wisten precies wat ze moesten doen. Kies onder en boven, links en rechts, kijk dát begreep ik tenminste. De termen zoals: apicaal, buccaal, mesiaal die mijn voorgangers noemden boven mijn hoofd en waardoor mijn ogen schoteltjes werden, die hoorden ik niet voorbijkomen. Ook daar werd ik altijd bang van en dat hoorde ik heus wel hoor door de watjes heen! Het ergste woord, vond ik altijd, occlusaal.
Dan klemden ik mijn klamme handen extra aan de handleuningen van de stoel.

Na die verschillende afspraken was er niet één spoortje grijs cement meer te vinden, een totale metamorfose. Nee ik ben niet bang voor mijn tandarts.
Zonder bibberen bel ik voor een afspraak voor mijn halfjaarlijkse controle. Wat friemelen met haakjes en spiegeltje en een reiniging met de slurpslang, meer dan dat hoeft er al jaren niet meer te gebeuren. De tandarts kan het weer alleen af en de assistente is weer bezig met haar lente, zelfs in alle jaargetijden. Zij lacht nog even naar mij en ik naar haar.
En ik neem plaats in de stoel.

Wél zal ik de volgende keer meteen als de tandarts mij komt halen, al in de lange gang naar de behandelkamer, zeggen dat ik het laatste half jaar GEEN KLACHTEN HEB GEHAD!

Hiltje

 ♫   http://www.youtube.com/watch?v=g0EwL8SMfdg  ♫

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

12 reacties op De grijze massa

  1. Bomma zegt:

    Heel leuk om te lezen. Ik heb geen nood aan de tandarts, draag al meer dan 30 jaar een volledig gebit. Mijn wortels van de tanden haakten in elkaar en bij het rekken van een tand stonden er meerdere los die zich niet meer vast zetten. Indertijd waren ook niet de mogelijkheden als nu en heel mijn gebit moest er onder narcose uit. Verschrikkelijk vond ik dit.

  2. leuk geschrreven Hiltje! En bedankt nu heb ik vast de heeeellllleeee dag dit liedje in mijn hoofd! 😉

  3. Anneke zegt:

    Haha zus, ja ik kan ook meepraten als t moet, zeker over “onze” eerste tandarts, en geen fluor in de pasta, bang zijn, enz enz…maar zo’n mooi verhaal schrijven over de tandarts kan jij alleen!! leuk verhaal Hiltje 🙂 weer gezellig a la Hiltje geschreven, zoals jij iets beleeft en ziet en op papier gezet, kuskus je zus

    • gewoonhiltje zegt:

      Hoi lieve zus, dankjewel voor de complimentjes en lieve woorden! ❤ Samen naar die tandarts was jij nog iets banger dan ik was en wilde jij dat ik eerst ging en dat deed ik ook. Ik zie ons nog samen in die wachtkamer zitten met op de achtergrond, hoge en lage boorgeluiden. "Ga jij maar eerst" zei je dan. Dank voor het lezen en je reactie. Kus terug! X

  4. sabine zegt:

    Wat grappig, juist de termen distaal en occlusaal ( dat grijze vlak) zijn voor mij hele normale termen. En ja ik ben wel nog steeds bang voor de tandarts al heb ik er wel een waarmee ik door 1 deur kan. Liefs sabine

    • gewoonhiltje zegt:

      Hoi Sabine, dankjewel voor je reactie. Dat het voor jou normale termen zijn dan vraag ik me af, of jij hebt de ogen van de tandartsassistente of die termen zitten in jouw kiezen? 😉 Ik heb de termen gegoogeld voor mij klonken ze vroeger allemaal als ‘interlokaal’ of zoiets haha. Jammer dat je bang bent voor de tandarts. Gelukkig kun je wel met hem door 1 deur. Dat zou bij mij weer niet mogelijk zijn (geen deuren in de praktijk) Liefs terug!

  5. sonja zegt:

    Ik heb ook zo’n fijne tandarts, al jaaaaaaaren dezelfde, we noemen elkaar bij de voornaam , in de wachtkamer en behandelkamer staat skyradio op en in de behandelstoel is er boven mn hoofd een tv die altijd aan staat met het geluid uit.Je merkt; bij mijn tandarts is er nooit verveling…..soms wel weerstand (wortelkanaalbehandeling) not my favorite 😦
    Mooie blog!
    Ps mijn tandarts vraagt idd van te voren of ik klachten heb ;-))

    • gewoonhiltje zegt:

      Haha heel herkenbaar dus, inclusief de vraag, grappig! 🙂 Fijn hoor dat jij ook zo’n fijne tandarts hebt. Die tv vind ik ook wel wat. Zal er de volgende keer eens naar vragen maar wel in de lange gang, niet als ik al met mijn mond open lig haha. Dank voor je reactie Sonja.

  6. Arnie zegt:

    Leuk, gemakkelijk leesbaar blog. Erg toegankelijk. En tja…. ook weer herkenbaar. Dank je wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s