Lieve mam ik mis je

Foto blog en tekst

Morgen, 1 september, precies een jaar geleden,
is het leven langzaam uit jou weggegleden.
Ik was bij je, om kwart over zeven,
wat was ik blij dat ik toen ben gebleven.
Zo kon ik jou naar het einde begeleiden
en hoefde jij niet alleen te strijden.
Een héél jaar, is nu verstreken,
mijn verdriet zegt; pas enkele weken.
Weken die ik helemaal anders in moest gaan schikken,
doorgaan zonder jou, met lege, trieste ogenblikken.
Ik wil nu steeds naar je toe maar dat kan niet meer,
Het weeïge heimwee gevoel dat doet zo zeer.
Om je niet meer te kunnen zien en vast te kunnen houden,
daardoor voelen de weken juist meerdere jaren van rouwen.
Eén jaar, is het nu al? Of is het, pas?
Ik mis je en wou dat je bij me was.

 

Lieve Mam,
Moeder of ma zo heb ik je nooit aangesproken.
Toen ik klein was zei ik “mammie”, als ik je riep dan riep ik “Máhaaaamm!”
Maar in het algemeen noemde ik je, mam.
Ik kom uit een warm nest. Pap en jij hebben er voor gezorgd dat ik een fijne jeugd heb gehad. Plezierige herinneringen waar ik nog graag aan terugdenk.
Je was een lieve zorgzame moeder en we hebben samen leuke dingen gedaan.
We gingen overal naartoe en hand in hand huppelden wij zingend naar de bushalte. Je had altijd een zakdoekje met eau de cologne in je tas voor mij want ik werd vaak busziek.
Ik hielp je mee in huis en we speelden bordspelletjes en ik liet jou winnen want ik vond het zo zielig om jouw pionnen van het bord af te gooien. Als ik uit school kwam was jij er altijd, we dronken thee of warme chocomel.
We deden ook dikwijls een rollenspel, bijvoorbeeld, in de bus was ik jouw moeder en jij mijn kind of deden wij alsof we niet bij elkaar hoorden en vroeg je aan mij waar ik naartoe ging. Of we speelden dat jij klant was in mijn winkeltje, thuis in de voorraadkelder.
Winkeltje spelen hebben we heel vaak gedaan, ook velen jaren later met de ingang van de euro. Prijsbewust zoals jij was met de gulden, zo zag jij het met de euro helemaal niet zitten en snapte er niks van. Elke keer als je bij me was, om je haren te laten doen, probeerde ik het je uit te leggen. Met de muntjes op tafel speelden wij weer opnieuw winkeltje maar terwijl je onder de droogkap zat, zag ik je piekeren. Je begreep het niet meer, het lukte niet meer zoals veel dingen niet meer lukten sinds pap er niet meer was. Ook al stelde ik je gerust en nam ik jouw zaken, die te moeilijk voor je werden en die pap altijd deed, uit handen het werd je allemaal teveel. Sinds pap niet meer leefde, hoefde het voor jou niet meer en gleed je in een dal. Toch krabbelde je steeds weer op want je was sterk. Soms zat je lekker in je vel en kletste je vrolijk. Je hielp mij vooruit met dingen in mijn huis of paste op de kleinkinderen en speelden met hen. Maar soms had je geen zin meer om uit je bed te komen en als ik je op wilde halen dan zei je “laat mij maar lekker liggen hier, ik lig hier goed, ik ga niet mee.”
Als jij jouw haren niet meer wilde laten doen dan was het goed mis.
Je was altijd zo ijdel. 33 jaar heb ik jouw haren gedaan mam. Elke week.
Het viel ook allemaal niet mee voor je want door een heupbreuk moest je enkele keren verhuizen. Je kon niet meer terug naar je oude, vertrouwde woning. ‘Een oude boom moet je niet verplanten’. Je bent de laatste jaren teveel ‘verplant’ maar het kon niet anders. De woninkjes werden steeds kleiner en je laatste ‘thuis’ was één kamer, dat jij een hok noemde.
Ik vond het ook niks mam maar heb geprobeerd om het zo gezellig mogelijk te maken voor je.
Beneden in het bejaardentehuis was van alles te doen, daar wilde jij niet bij zijn. En zoals jij vroeger met iedereen een praatje maakte had je hier in dit tehuis voor niemand meer een goed woord over.
Ik vind het zo erg voor je mam dat je de laatste jaren van je leven, alleen zittend op een stoel aan je tafel wachtte tot de dag voorbij was. Zo zielig, ik voelde me heel verantwoordelijk maar kon toch niet iedere dag bij je zijn? Maar zelf ondernam je niets meer. De rollen waren omgedraaid. En nu was het geen spel maar ernst. Nu voelde ik mij de zorgzame moeder van mijn eigen moeder en hoopte dat ik het je nog naar de zin kon maken. Ik kwam je vaker halen om bij me te blijven eten. Het was steeds de vraag of je wel uit bed was en meewilde en of het je mopperdag was. Wat was je soms boos en verbitterd.
Ondanks dit alles was je altijd blij als ik kwam en kreeg ik altijd wel een complimentje. “Wat zie je er mooi uit, heb je nieuwe laarzen?, wat heb je aan je haar gedaan?”

En toen werd ik gebeld dat je niet meer wilde eten en niet meer uit bed wilde.
Hoezo? Dat gebeurde wel vaker. Maar nu was het menens! Die eerste twee dagen zei je helemaal niks, je ogen dicht. “Mam, mam, máhaaaamm!” Je lag daar maar. Hoe kon dat nou? Enkele dagen ervoor had ik je nog opgehaald en kletste je honderd uit. Helemaal geen reactie, zo wilde ik toch geen afscheid van je nemen….
Gelukkig, de andere morgen reageerde je op mijn stem, je deed je ogen open, keek me aan en ik kreeg een dikke glimlach. Wat een cadeau! Wat was ik blij! Ik heb je samen met de verpleegster in de rolstoel geholpen en je een schoon nachtjapon aan gedaan. Deze rolstoel had ik voor je geregeld om met je te gaan wandelen want je kon nog maar een paar meter vooruit met de rollator. Je had er nog niet ingezeten maar nú zat je er in. Daar was ik zo ontroerd door en ook omdat ik wel aanvoelde dat wandelen er niet meer inzat. Wat was je moe en slap en zo kwetsbaar. Zo had ik je nog nooit gezien. Ik heb je geknuffeld en met je gepraat en je verstond het en je knikte. Ik heb je alles kunnen zeggen wat ik je nog wilde zeggen.
Het was fijn, het was goed. Je zei lieve dingen terug en kneep in mijn hand. Ongelooflijk die kracht nog. Je kwam een beetje naar voren en ik hield je vast, je zei “Ik wil naar ons pap.”
Natuurlijk wilde je naar ons pap, ik snap het maar ik wil je niet kwijt en zal je zo missen!
De dagen erna ging het op en af en ik zat uren aan je bed. De dag als het niet goed ging en je zo ver weg was en niet reageerde dan dacht ik, pap, kom mam toch halen, ik heb er vrede mee. Maar de dag als je me toelachte of zelfs zwaaide of aan een rietje zoog dan dacht ik, blijf toch mam, blijf toch bij ons.
Je bent niet meer uit bed geweest en hebt niets meer gegeten.
Je werd zwakker en zwakker en we wilden niet dat je pijn had, dus kreeg je morfine.
De dokter wilde de dosis morfine sterk verhogen en je geen drinken meer geven, daar stond ik niet achter. Jij gaf nog steeds aan dat je dorst had. Dit moest jouw eigen keus zijn en niet die van de dokter.
Ik heb daarna nog zoveel mooie, kleine momentjes met je gehad maar het was uitstel.
Ieder druppeltje vocht dat je nog binnenkreeg was meegenomen en een aai over mijn arm voelde zo fijn maar ik moest je loslaten.

Het is zondagavond, 1 september 2013. Je ademt snel, heel snel.
Ik maak je lippen nat met een sponsje. Ik haal je koude hand onder de dekens vandaan. Een moment ben ik angstig. Je ademhaling wordt langzamer en er lijkt een uur tussen te zitten tot de volgende inademing komt. Dit wordt nu echt afscheid nemen en dat valt me zwaar. Ik moet sterk zijn en dat gaat ineens vanzelf, ik ben heel sterk. Het is muisstil en mijn angst is weg. Ik blijf tegen je praten, “Je bent niet alleen mam, ik hou je vast. Toe maar, ons pap wacht op jou, het is goed.”
Je doet nog eenmaal je ogen open en sluit ze weer. Je hebt me nog één keer recht aangekeken.
En met jouw hand in mijn hand heb je ik daarna letterlijk los moeten laten.
Ik bedank je dat jij mijn lieve, sterke moeder bent.
Met een glimlach en een traan…..

Hiltje

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

20 reacties op Lieve mam ik mis je

  1. J.Voeten zegt:

    Wat een emotioneel verhaal Hiltje, ik lees dit nu pas voor het eerst.Je moeder is dus 2013 overleden en het doet me zo sterk aan mijn eigen moeder denken die in 2012 is overleden.Zij zat ook in een verzorgingshuis en was de laatste 3 jr. blind.en wilde ook niet meer leven.Zij is 4 weken na mijn broer overleden, dat vond ik het ergste.Nu ik jouw verhaal lees, krijg ik de tranen in mijn ogen.Afscheid nemen en loslaten is het moeilijkste in het leven.Mooi geschreven Hiltje !

    • gewoonhiltje zegt:

      Ja klopt, mijn moeder is in 2013 overleden. Ik snap heel goed, dat als jouw moeder ook niet meer wilde leven, dat mijn verhaal weer herinneringen bij jou oproept. Wat erg dat zij blind werd. En wat heftig voor je dat jij in korte tijd twee dierbaren hebt verloren. Zo verdrietig! Dankjewel dat je dit met me deelt. Erg emotioneel…
      Ja afscheid nemen is zwaar en loslaten erg moeilijk.
      Nogmaals dank voor jouw verhaal en antwoord Jeanne ❤

  2. ina zegt:

    Hallo,
    Wat een prachtige blog. Heerlijk in je eigen taal, ben voor mijn bedrijf begonnen met het schrijven van nieuwsbrief/blog. Valt soms niet mee: gewoon doen he.
    Ik herken veel in deze blog, mijn vader is 3 jaar gelden overleden, herken veel van wat je schrijft over waardevolle momenten. Die koester ik ook. Dank voor je blog! Dat we mogen meegenieten van stukjes uit jou leven!
    Ina

    • gewoonhiltje zegt:

      Hallo Ina, ik heb je hier nog niet eerder gezien en vroeg me af of we elkaar volgen op twitter of hoe je op mijn blog terecht bent gekomen?
      Dankjewel voor je het lezen en compliment over mijn blog. Ja ik schrijf gewoon in mijn eigen taal en tegen jou wil ik ook zeggen “gewoon doen!” 🙂
      Goed dat je de herinneringen koestert van je vader. Is ook nog kort 3 jaar! Sterkte met het gemis. Groetjes Hiltje

  3. Bomma zegt:

    Wow, ondanks je verdriet en het grote gemis heb je hier een pracht van een tekst neergepend. Bedankt dat we even een kijk in je leven mochten maken. Je hebt nu altijd hele mooie herinneringen die je kan koesteren. Jou mam is steeds bij jou in de buurt. Je draagt haar immers in je hart. Warme knuffel.

    • gewoonhiltje zegt:

      Erg mooi zoals je dat zegt, ja ik draag haar in mijn hart. Ik heb het graag gedeeld want ik vond dat deze bijzondere gebeurtenis, mijn herinnering aan mam, zeker niet mocht ontbreken op mijn blog. Dankjewel Bomma, zowel voor het compliment als je hartelijke woorden. Warme knuffel terug.

  4. sabine zegt:

    Wat een gemis… En wat knap dat je dit zo geschreven kreeg na 1 jaar. Mijn eigen moeder was begin augustus 10 jaar overleden en daar kan ik niet eens overschrijven. Ik snap heel goed je verdriet en je wilde dat de tijd nog terug gedraaid kon worden. Maar ze is nu samen met je vader en dat is goed zo, zo wilde ze het zelf heel graag. Grote knuffel en heel veel sterkte voor vandaag. Liefs Sabine

    • gewoonhiltje zegt:

      Een moeder blijf je missen, ik denk dat het niet uitmaakt hoe lang het ook geleden is Sabine. Dankjewel voor je compliment, het was fijn om het van me af te schrijven. En al die reacties doen me goed. Het moet nog steeds een plekje krijgen om er goed mee om te gaan maar zal wel wat slijten. Dank voor je mooie woorden. Liefs terug

  5. Birgit zegt:

    Lieve buuf. Wat is het jaar toch zo snel voorbij gegaan. Een jaar met veel verdriet en verwerking. Het gemis van je mam is nog steeds heel groot. Ik wens je morgen heel veel sterkte en ik weet zeker dat je mam je vanaf boven heel veel kracht en liefde door geeft om haar overlijden op een mooie en liefdevolle wijze te herdenken. Liefs van mij xxx

    • gewoonhiltje zegt:

      Wat lief van je Birgit. Ja het gemis is nog groot! Soms lijkt het langer dan een jaar en soms nog veel korter. Zeker als ik langs het bejaardenhuis rijd, voel ik een knoop in mijn maag. Dankjewel morgen wordt een herdenkingsdag samen met m’n zus. Dank voor je lieve steunende woorden. Liefs terug xx

  6. Mischa zegt:

    Lieve Hiltje, een jaar geleden leerde ik je beter kennen op twitter, een mooi mens met een prachtig hart. Toen maakte je mee wat je nu met ons deelt, dank je wel voor het delen. Het raakt me diep jouw herinneringen aan je lieve sterke moeder.

    • gewoonhiltje zegt:

      Ik ben er stil van, Mischa. Meestal grappen en rijmen we op twitter met elkaar. Ja dit hoort ook bij het leven en ik heb het graag gedeeld. Je bent een lief mens en daarom noem ik je ook altijd droppie. Dank voor je lieve mooie woorden ❤ xx

  7. Arnie Craninckx zegt:

    Zo mooi beschreven. Bij mij speelde het 2 jaar geleden. Tranen. Dank je voor het delen.

  8. yvirich2 zegt:

    Dank je voor de tranen kanjer, #WarmHart xx

  9. Tessa zegt:

    Wat heb je dit weer mooi geschreven, en wat ben ik trots op jou! Je hebt maar 1 moeder en daar ben jij er al die jaren voor geweest. Ik hoop dat ik net zo’n goede dochter zal zijn voor jou als jij voor je moeder bent geweest! Daar mag jij zelf ook trots op zijn! ❤ Kus

    • gewoonhiltje zegt:

      Wat lief dat je in je drukke weekend hier tijd voor maakt, je maakt me blij! Ik ben trots dat jij mijn dochter bent en dankjewel meissie voor je lieve woorden. We doen allemaal ons best om er voor elkaar te zijn en zorgen dat de ander het fijn heeft. Ik hoop dat het nog heel lang duurt dat jij voor mij zo gaat zorgen als ik voor oma heb gedaan ❤ xx

  10. Jos zegt:

    Ach m’n dinnetje toch.
    Ik begrijp je gevoelens en voel je verdriet. Het is inderdaad zo tegenstrijdig; het lijkt soms al lang terug dat je moeder overleed, maar tegelijkertijd lijkt het ook pas zo kort geleden.
    Ze zal, samen met je vader, dankbaar zijn voor al je goede zorgen en je verhaal m’n lief.
    Sterkte morgen. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s