Niet te pruimen


DSC00156

Het huis van mijn opa in Groningen.
Ongeveer 270 km hier vandaan, daar waar ik vaak heb gelogeerd.
Ik ken ieder plekje in en om het huis. Een mooi huis dat een eindje van de weg afstond. Naast de weg lag een sloot, je liep dan over een bruggetje en een grindpad om bij het huis te komen. Ramen met luiken en kleine vensterbankjes.
De voordeur werd nooit gebruikt, iedereen liep altijd achterom, terwijl de voorkant juist zo sierlijk was met een paar treetjes en een voorportaaltje met een muurtje waar ik vaak op zat.
Het huis had twee woonkamers, een achterkamer en een ‘goeie’ kamer gescheiden door een gang.
Het huis waar mijn vader is opgegroeid. En waarover hij ons zijn herinneringen vertelde.

“Getverderrie wat een smerig verhaal, ielk!”
“Hoe verzin je het pap om daar een grap mee uit te halen.”
Ik trek dan wel een vies gezicht maar als ik het hoor en dan ook echt voor me zie kan ik er wel om lachen.
Ik hang aan mijn vaders lippen, zijn verhalen van vroeger zijn hilarisch en vaak ook spannend. Wat een doerak was hij in zijn jeugd, hij haalde streken uit samen met zijn broer en vertelt zijn momenten van toen vaak aan ons ‘s avonds na het eten.

Tijdens het eten wordt er wel wat gepraat maar er wordt vooral gegeten want praten met een volle mond, het is er van kleins af aan al ingepompt, dat is uit den boze.
Dus een paar woorden, hoe het op school ging of op mijn vaders werk. Of kleine alledaagse dingen. Maar dan houdt het ook op en eten wij als poezen muizen en mauwen niet.
Tijdens het eten zit ik, met mijn beide benen naar beneden op de eetkamerstoel zoals het hoort, netjes rechtop. Maar zo gauw de tafel is afgeruimd, klap ik automatisch mijn onderstel in, vouwen mijn onderbenen onder mijn bovenbenen, priemen mijn hakken in mijn billen en zit ik op mijn knieën op diezelfde stoel, zo zit ik het liefst.
En met mijn ellebogen op tafel laat ik mijn gezicht rusten in mijn handen en hang ik voorover want het avondeten is op en het natafelen kan beginnen. En dan komen de langere verhalen.
Een beetje om en om vertelt ieder wat diegene heeft meegemaakt die dag. Maar het leukste voor een kind zijn toch de verhalen van vroeger uit vaders en moeders jeugd.

Mijn vader en zijn broer waren buiten aan het spelen bij de weg en het bruggetje, toen zij door twee mannen werden begroet. “Moi” (wat hoi betekent) “Moi.”
Bijna onverstaanbaar, de heren hadden hun mond vol met pruimtabak.
De klompen van de mannen knisperden in het grind en halverwege het huis hielden ze stil om ieder het pruimtabak uit de mond te halen en buiten op de vensterbank te leggen.
En zo gingen ze met een lege mond naar binnen, visite dus en die mochten in de ‘goeie kamer’ dat was duidelijk.
Mijn vader en zijn broer liepen naar het raam en zagen op de vensterbank twee platgekauwde natte proppen liggen. Eén lag helemaal links en de ander lag uiterst rechts. Zo konden die mannen ze uit elkaar houden en wist ieder waar hij zijn pruimtabak had neergelegd.
Mijn vader draaide vliegensvlug de twee proppen om. Links kwam rechts te liggen en rechts lag nu links. En een lol dat die twee broers hadden. Ze speelden verder maar hielden de zijkant van het huis in de gaten. En ja hoor, na een lange tijd kwamen de mannen weer naar buiten, liepen naar de vensterbank en stopten de pruimtabak weer in hun mond. De linkse man kauwde op de rechtse prop en de rechtse man kauwde op die van zijn maat. Gierend zeiden mijn vader en zijn broer de mannen gedag.

“Dat is toch smerig”, zeg ik, sowieso kan ik me niks voorstellen bij pruimtabak maar heb me helemaal een beeld voor de geest gehaald hoe dat moet zijn geweest. Ik ken wel zoethout en na een tijd kauwen komt er een hele grote gele flos aan en ook je tanden zijn dan geel. Die flos is helemaal afgesabbeld en week.
Zo stel ik me voor dat die mannen ook gele tanden hadden, misschien zelfs wel bruine. En het ergste was (wat ze dan zelf niet wisten) dat ze op de ander zijn natte, kleffe prop zaten te kauwen.
Het verhaal is verteld, mijn vader schaterlacht, hij ziet zijn streek weer voor zich.
Mijn moeder glimlacht, zij heeft het verhaal al vaker gehoord.
Mijn zus en ik kijken elkaar vies aan, wij horen het voor het eerst.
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes, en trek mijn neus op en steek mijn tong uit. “Jakkiebah!”

Ik hoor mijn vader nu in gedachten weer lachen doordat ik dit verhaal nu opschrijf.
Een smeuïg verhaal uit zijn jeugd.

 

Hiltje

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

12 reacties op Niet te pruimen

  1. Pingback: Niet te pruimen… | Anneke schrijft

    • gewoonhiltje zegt:

      Wat lief dat je me toestemming vroeg om een verhaal van mij op jouw eigen blog te zetten. Afgelopen zondag, Vaderdag, heb je het verhaal, wat over mijn vader gaat op jouw site geplaatst. Ik vind het een eer dat dat daar mag prijken. Bedankt Anneke! Misschien vinden mijn lezers het ook leuk om eens een kijkje te nemen op jouw site 🙂

  2. Leuk Hiltje, ik heb van het verhaal en je blog genoten!

  3. harro1995 zegt:

    (hoop dat het nu wel lukt om te plaatsen)
    Ik trek nu een gezicht alsof ik net in een citroen heb gehapt.. Wat een vies idee!! Maar wel bijzonder grappig geschreven! XX

    • gewoonhiltje zegt:

      Ging het plaatsen moeilijk? Ik heb het niet bij wordpress maar bij andere blogsites. Toch ben je een kei dat je doorgezet hebt en ik vind je reactie leuk! Haha laat mij dan maar in een citroen happen dan op andermans kleffe drap 😉 Bedankt, Jet, dinnetjelief xx

  4. gewoonhiltje zegt:

    En alweer zo’n lieve reactie van mijn nichtje! Dankjewel doet me goed, blij mee! Ja, Bartje, dat weet ik nog, toen je hem begroette dacht ik dat je hem mooi vond en hebben we vreselijk gelachen. Ik heb al die tijd ook “Moi” gezegd, vond het leuker dan “Hoi”
    Dikke kus voor jou! X

  5. Ietje zegt:

    Ja ken dit verhaal natuurlijk. Wat een stel he? Jouw vader en die van mij! Wat schrijf je mooi nicht, beleef het weer, en moet erg lachen. Wat daarna overging in huilen, het gemis!! Blijf alsjeblieft schrijven!! Ben erg trots op je!! Een dikke kus voor jou van mij en eh……..Moi (weet je nog, Moi Bartje?) haha.

  6. Jos zegt:

    Heerlijk om die oude verhalen te horen dinnetje. Ik denk dat men in Groningen er ook smakelijk om kan lachen (goede herinneringen). Petje af voor jou schrijfster in de dop 🙂 xxx

    • gewoonhiltje zegt:

      Dankjewel voor je lieve reactie, als schrijfster nog veel te leren maar vind het zelf ook heerlijk om te schrijven. Er zijn verhalen bij die jij al vaker hebt gehoord, gelukkig dat je er nog graag naar luistert en het niet verveelt 😉 xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s