De spijkerbroek

Ik kwam de keuken binnen en trof daar mijn moeder aan.

“Ben-jij-nou-he-le-maal-be-so-de-mie-tert,
hoe-heb-je-dat-nou-kun-nen-doen, echt-ver-schrik-ke-lijk!”
Haar mond werd een boog en haar woorden werden pijlen die ze op me afvuurde.
Mijn moeder mopperde niet vaak maar deze keer was ze piswoest.
Ik dacht dat ze me wel een mep wilde verkopen maar dat deed ze niet en heeft ze ook nooit gedaan. Mijn ouders sloegen nooit.

Eén keer heeft mijn vader ons een tikje van niks gegeven, wij dramden door en hij stuurden mijn zus en ik naar boven, dat kon je geen slaan noemen maar omdat hij dat nooit deed huilden wij als speenvarkens alsof we aan het spit werden geregen. Nog geen paar seconden later kwam hij vragen of hij ons pijn had gedaan. Het leek erop of hij er zelf meer last van had.

Toen ik klein was en nieuwe kleding nodig had ging ik altijd met mijn moeder winkelen. Dat heette toen nog geen shoppen. Zij zocht mijn kleding uit, wat logisch was. Later kreeg ik nog vaak te horen dat ik er altijd piekfijn uitzag in mijn jurkjes met kraagjes, maillots en suède schoentjes maar ik vreesde, als ik puber zou zijn, dat zij die trend nog wel eventjes door wilde zetten.
Dus leek het mij een goed plan om een keer alleen met mijn vader te gaan winkelen en met hem mijn kleding te gaan kopen. En in de stad met mijn vader was het ook nog eens lachen.
Een keer samen toen hij voor zichzelf schoenen kocht wilde hij de nieuwe aanhouden en vroeg de verkoopster om zijn oude schoenen in de doos te doen. Buiten zette hij de doos onder een bankje en zei tegen mij, zodat het winkelende publiek het kon horen, dat hij niet de hele middag met die doos ‘nieuwe’ schoenen wilde sjouwen. Op een afstand keken we toe hoe er mensen op de doos afvlogen, de deksel opende en de afgetrapte schoenen daar lieten voor de volgende ‘intrapper’. Ja winkelen met mijn vader was gezellig.

Ook op deze dag, ik kreeg een nieuwe spijkerbroek en niet zomaar één. Tjonge een echte Roy Rogers met smalle pijpjes en de kontzakken hadden klepjes. Zo mooi en donkerblauw want in die tijd was de lichtblauwe kleur spijkerbroek er nog niet. Toen ik het pashokje uitkwam met de rits en knoop nog open, maakte mijn vader daar natuurlijk een opmerking over. De man die me hielp knipoogde naar mij. Hij wist hoe het moest en hoorde echt bij deze tijd en in deze jeanszaak. Ik ging op de grond liggen en de man hield de zakken naar het midden bij elkaar zodat ik de rits en de knoop dicht kon doen. Hij hielp me overeind want dat kun je zelf niet meer als je zit ingesnoerd in de hipste broek ooit. Mijn vader was stomverbaasd en zei: “die jeugd van tegenwoordig”. Ik en de verkoper konden  hem overtuigen dat het echt zo hoort. Ik kreeg dé broek die ik van mijn moeder nooit gekregen zou hebben, ja, bij haar een maatje groter. Ik was in mijn nopjes en kreeg er nog een strak T-shirt en een ketting

Ban de Bom

met het Ban de Bom teken

(symbool voor vrede en geweldloosheid) bij van paps. Met mijn suède boots aan m’n voeten hoorde je dan echt bij de groep ‘Shitkikkers’ vertelde ik mijn vader en hij moest toch wel lachen om mijn enthousiaste gekwebbel. Verder werd het nog een gezellige middag.
Thuisgekomen, mijn broek showen natuurlijk. Mijn oudere zus vond mijn broek ‘het einde’ en mijn moeder vond ‘m toch ook heel mooi en ik mocht ‘m nog even aanhouden.
Mijn zus nam me mee, achter het huis, naar het gangetje en zei wat ik moest doen om de broek nóg moderner te maken. Op haar verzoek schuurde ik met mijn billen tegen de muur in ons steegje. Nog meer en harder en ook op de bovenbenen, adviseerde mijn zus. De broek begon op die plaatsen steeds lichter van kleur te worden. Achter op mijn kont moest nog wat harder over de muur worden gewreven zodat de randen van de kontzakken versleten draadjes vertoonden. “Picobello” was volgens mijn zus het resultaat.
Ik spreek nu over de jaren ’70, nu in deze tijd mag je blij zijn dat er nog wat spijkerbroek tussen de gaten zit.

En zo kwam ik de keuken binnen.
Mijn moeders blik in haar ogen zeiden me dat ze flauw ging vallen.
Dat was voor mij misschien iets beter geweest. Ik had haar met liefde een nat washandje op haar voorhoofd gelegd en haar wakker gekust.
Wakker worden Hiltje, je moeder is piswoest!
Een broek van bijna 100 gulden!
Het heeft best lang geduurd voordat ik weer iets nieuws kreeg, mijn zus trouwens ook.
Mijn moeder had tranen in haar ogen van boosheid en ze heeft me niet geslagen. Ik had het begrepen als ze het wel had gedaan.
Het zou terecht zijn geweest als ze me als een speenvarken aan het spit had geregen.

Hiltje

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op De spijkerbroek

  1. Anneke zegt:

    Wat leuk, ja Hil, zo was t, “Stonewash”….ik had patent aan moeten vragen!! 😉 onder ons gezegd, iets minder hard langs de muur was beter geweest!! Maar voor die tijd waren we hip, en waren de spijkerbroeken zo diep indigo geverfd dat we als we een nieuwe spijkerbroek hadden mam een oud laken op het bankstel legde, omdat de indigoblauwe verfkleur vlekken zou maken die er nooit meer uit zou gaan!! ja dat was nog eens een tijd, wij maakte zelf lichte vlekken en versleten randjes, en naaide leuke randjes aan broekspijpen en zakranden, of borduurde bloemen op zakken van jeans broek en jasje…..zo was “onze” jeanstijd!!!! 😉 best crea als ik zo terug denk na jouw leuke verhaal komen er bij mij ook veel herinneringen bovendrijven, thanx zusje xxx

  2. jetvanriel zegt:

    Coole herinnering.. Toffe vader, lieve moeder.. Lekkere pubermeiden! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s