Het plezier van een kuiltje graven

Dat is een mooi zandplekje, daar bij die boom.
Mijn vriendjes en vriendinnetjes volgden.
Met de hak van mijn schoen draaide ik een pirouette in het harde zand.
Perfect!!
Loerend in mijn washandje, wat later een stoere knikkerzak werd, zocht ik naar knikkers waar ik mee wilde beginnen. Niet de mooiste natuurlijk, ik moest eerst lekker in het spel komen.
Daarna durfde ik gerust wel één van mijn favorieten op het spel te zetten.
Een mooi glad kuiltje was het belangrijkste en takjes of steentjes werden aan de kant geschopt.
Ik had niet de titel van kampioen knikkeren maar ik hoorde meer bij de, ik doe het voor mijn lol en heb er plezier in titel.
Een leuke herinnering die bij de lagere schooltijd hoorde, waarmee ieder zich goed kon vermaken na school, totdat je binnen werd geroepen om te komen eten.
Als dan de middelbare schooltijd aanbreekt, ga je niet meer knikkeren dat is stom en kinderachtig, kun je dus je knikkers net zo goed weggooien of weggeven, je doet er dan nooit meer iets mee, toch?…..

Mijn knikkers verdwenen in een kast op mijn slaapkamer en steeds als ik mijn kamer opruimde, of die voor de zoveelste keer veranderde, kwam ik mijn knikkeIMG_20131029_114254rzak weer tegen.
Waarom zou ik ze wegdoen, op de vensterbank tussen mijn plantjes en hebbedingetjes had ik een glazen pot staan met de knikkers van mijn vader waar hij vroeger mee had geknikkerd.
Ze hadden een zandkleur en waren van een soort klei gemaakt, denk ik, in ieder geval niet van glas. Ik kreeg ze van hem en heb ze nooit gebruikt, het was nostalgie en ik zou ze nooit wegdoen.
Dus ik zocht een glazen pot en deed daar mijn knikkers in.
Bij iedere verhuizing verhuisden de beide potten mee van vensterbank naar vensterbank.
Mijn knikkers zijn ook écht weer uit de pot gekomen.Afbeelding
De knikkertijd van mijn kinderen was aangebroken en ook zij knikkerden er lustig op los.
Als zij na het avondeten niet meer voor naar buiten mochten, haalden we achter buiten op de plaats een klinkertje uit de stoep, wat ook een fijn knikkerkuiltje was.
Hoe ik dat weet? Ik mocht ook meedoen, nadat ik mijn kinderen bezig zag gingen mijn handen weer kriebelen. De glazen pot werd omgekiept in een plastic bak.
Het aantal van mijn knikkers wisselde per dag, ik had weer winners en verliezers in mijn bak van “goud”.
Op een dag, mijn kinderen waren bij vriendjes spelen, ging de bel. Toen ik de voordeur opende klonk er een piepstemmetje: ”mevrouw, wilt u met mij knikkeren?” Ik was verbaasd.Afbeelding
Mijn dochter had op school verteld dat haar moeder nog knikkerde.
Om dat te horen krijg je toch een schaamtegevoel waarbij het blozen op zichzelf niet meer weet op welk plekje van het 39 jarige gezicht zich zou gaan uitte.
Maar nee, de kinderen hadden het als gaaf ervaren! Zelfs in één adem, vet-cool-gaaf.
Ik haalde mijn knikkerbak en voor buiten op straat ging ik samen met mijn dochters leeftijdsgenootje het duel aan.
Maar eerst…..
Met mijn hak van mijn schoen, in het zand bij de boom, een pirouette draaien.
Perfect kuiltje!!

Hiltje

Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het plezier van een kuiltje graven

  1. Urs zegt:

    Bakken vol knikkers hebben wij nog boven, mijn eigen zitten in een groene fles tot de rand gevuld. Misschien haal ik ze wel naar beneden om te laten pronken in mijn glazen vazen! Thx weer voor een heerlijk blog zo herkenbaar!

    • gewoonhiltje zegt:

      Wat leuk en bijzonder dat je ook jouw eigen knikkers nog hebt! Wat je zegt, laten pronken op de bodem van een vaas of als decoratie in een glazen schaal met water en waterplantjes. Haal ze maar snel naar beneden 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s